Ah, etiğin düşmanıdır bu günümüz liderleri; ardına takılan herkesi sürükler yoldan çıkışlarıyla. Nice çark döner ıssız kalelerde: karanlıkla fısıldaşırlar yasalarıyla, – susarlar yüreğin sorusu karşısında. Ah! Koltuğa oturuyorlar: ama dokunabiliyorlar mı yüreklere? Dikilin karşısına ve deyin ki: "Vay, tüm yönetenlerin körlüğü! Vay, akılların tutulması! Vay, unvana duyulan arzu! Vay, güçteki müthiş hapsoluş!" (...) Ey kardeşlerim! Etik bilgiyle yıkanmayan, onurunu yitirme tehl

E1 uzun süre sonuçsuzca oyalanarak düşündükten ve aylak aylak dolaştıktan sonra, -günün ağırlığının omuzlarına çöktüğü- akşam vakti yeniden kendi içine döndü. İçinin en dip eşiğinde -evet, kalbine ölçülebilir ama kaçınılmaz bir mesafe kadar yaklaştığında- hiç beklemediği bir şey oldu: yeniden o tanıdık iç çağrıyı duydu. Ve tuhaf olan şu ki, bu defa bu ses ne zihninin ne de dünyanın gürültüsüne aitti; yalnızca kendi vicdanından geliyordu. Ama çok uzun, çok katlı, üst üste b

Demek artık beklemek istemiyorsunuz; kendinizi denemeden, yönünüzü ateşe vurmadan, yalnızca bulunduğunuz yerin sıkıntısından kurtulmak için ilk koltuğa oturmak istiyorsunuz, siz acele edenler! Evet! Demek ki istemiyorsunuz onu, bir amaca tutunmayı, siz kaçışı bir mutluluk sanısı diye yüceltenler! ... Bakın, bu aceleyi seçen yüzler solgun; başlar dik durur, ama bir mutsuzluk konuşur gözlerinde: “Bu yer beni küçültüyor: yeter ki buradan kurtulayım” — ah! böyle konuşuyor bakı