Genç kız, nice görüşme ve sıkıntının arasından ağır ağır ilerleyerek, yeni işyerinin kapısına vardı, dolambaçlı yollardan. Gel gör ki, içeri girer girmez kendisini kalabalık ve kasvetli bir ortamda buldu: Mutsuz bakışlarla süzüldü bir süre. Ansızın kalabalıklar arasından kollarını kavuşturmuş, yüzü uykusuzluktan solmuş yaşlı bir kişi öne fırladı. E1 olup biteni uzaktan izliyordu. Bu yaşlı çalışan, insanların “kıdemli” dediği kişiydi: belli ki yılların içinde çok şeyler görm

Niceleri bir iş yerinde zulme gereğinden fazla katlanır ve başkaları da ilk sarsıntıda çekip gider. “Sınır aşılınca git!” diyen öğüt, çalışanlara hâlâ aykırı görünür. Sınır aşılınca git: işte bunu öğretiyorum size, ey kardeşlerim! ... Elbette, hiçbir haksızlığa karşı durmayan, orada kalmanın hangi noktada suç ortaklığına dönüştüğünü nasıl bilsin ki? Keşke bağlılıkla boyun eğmeyi bir tutmasalardı! – Bunu haykırırım sessiz kalanlara. ... Ne var ki sessiz kalanlar da överler ke

Kardeşim, bir derdin varsa ve o senin için bir yazgıysa, hiç kimseyi sorumlu tutmazsın bu acıdan. Gerçekten, başına her gelene imtihan adını vermek ve sineye çekmek istersin; onun yükünü omuzlamak ve onunla avunmak istersin. ... Bak hele! Şimdi kendi boyun eğişine sabır adını veriyorsun da suskunluğunla zulmün sürmesine yardım ediyorsun! Evet, zalimin safında yer tutuyorsun sen de! Daha iyi yapmış olurdun şunu deseydin: “Katlanılacak bir yazgı değildir bu; vicdanımı sarsan ve