Ey kardeşlerim, merhametsiz miyim ben? Ama derim ki: Çürümüş olana önce acımasız bir tokat gerek, doğrulukla uyandırmak için! Bugüne ait olan her şey – kayırıyor, eğip büküyor, teraziyi güçlüden yana bastırıyor: ah! kim sevgiyle doğrultmak ister onu! Ama ben – ben tekme vurup devirmek istiyorum aksine! ... Gürültülü hakaret ve tehditlerin nasıl koskoca düzenleri yiyip bitirdiğini bilir misiniz, ey kardeşlerim? – Günümüzün insanları: bakın, nasıl da alışıyorlar eğriliği

Ey gönül, sana sevgiyi öğrettim; kendi bolluğunu uzak kıyıda tanımayı ve öteki kalpte kendi sırrını bulmayı. Evet, sana kendi bütünlüğünü öteki yarım elmada tanımanın sevincini öğrettim. ... Ey gönül, seni mevsimlerin hükmünden arındırdım, üzerinden tüm eskimeleri ve tüm solmaları sildim; sevgin artık günlerle çoğalmıyor ve gecelerle eksilmiyor. Evet, Sevenin sevgisinin ne yorulduğunu ne de yaşlandığını öğrettim sana! ... Ey gönül, arzuların beklentilerini temizledim üzerinde

Ah! İyi kalpli olmak değil: eylemsizliktir korkunç olan! Üzülen bakışın insanın karanlığına düştüğü ama elin yine de insana iyiyle uzanmadığı eylemsizlik! Başı döner insanın orada, bu iki tercihten: bir yanı kaçmak ister, öteki yanı uçuruma rağmen mazlumu tutmak ve kaldırmak ister. ... Ah, dostlarım, anlayabildiniz mi benim yüreğimin anlatmak istediği bu çelişkiyi? İşte budur insanın uçurumu ve tehlikesi: bakışların insanın düşüşüne düşmesi ve ellerinin yine de kıpırdama