Ergün Gültekin

Buyruklarınızla çalışanların etrafında dönüp duruyorsunuz ve buna liderlik diyorsunuz, ha! Oysa ben derim ki size: sizin yön verme sandığınız şey, başkalarının gözünde kendinizi sadece küçültmektir! ... Hiç önemli değil mi dediniz? Kazanımlarınıza mı bakarsınız keyifle? Kendiniz yeterli olmadan başkaları hakkında hüküm mü veriyorsunuz? Ve buna kazanım diyerek bir üstünlük mü üretmek istiyorsunuz? Ne kadar acınası bu adaletsiz kalp; ne kadar bencil, ne kadar nankör!

Burada durur ve kendimle konuşurum; Evet! Hiç kimse anlamaz beni: Bu yüzden kendi içime konuşurum. Merhametin gözlerde kaybolduğu Bir çağın tanığı gibi. Her sözüm bir bilmecedir. Evet! Araçtır kelimeler bana, Ama amaç, mana yaratmaktır zihinlerde. İçi derindir ve çok gizlidir söylemlerimin, Sadece anlamak isteyen öğrenir ondan. ... Ah! Tüm yaşananlar bana Yaratıcısıyla alay eder gibi görünür: Haykırır benliklerim: İhtiyaç sevgi olmuş yeryüzünde Ama sevgi ihtiyaçla yar

Öfkeyle seslendim kalabalığa: Ne oluyor size böyle, insanoğulları? Benden başkası bulsaydı sizi Nice olurdu ya haliniz! Ne düşkün budalalar bunlar derlerdi. Değerlere küfredenler sanarlardı sizi? ... Ha! Kendinizi ne sandınız da Bu hâle razı oldunuz! Ah! Nedir sizi burada tutan — Kim bağladı sizi böyle? Altın kokusuna eğilen dizleriniz mi, Yoksa korkuyla beslenen yüreğiniz mi? Ha! Siz buna yaşamak mı diyorsunuz — Baş eğmeyi erdem sayan! ... Ah! Bağışlayın ben

Siz ey insanlar, vakit su olup akıyor geceye: bu yüzden bir şeyler fısıldamak istiyorum bilincinize, kalbinizdeki suskun varlığın zamana fısıldayışı gibi. Bakın karşıdan geliyor, yine her zamanki gibi vaktinde! O, sevgili dostum: Vicdan! Öyle beklemeyi bilen, öyle her şeyi kuşatan, öyle acımasız konuşuyor ki bütün dikenlerden daha çok kanatmayı bilen. Benim geçmişteki hallerimi bile görüp gözetmiştir o – ah! Ah! Nasıl da dosttur O! Nasıl da öğüt bulurum her sözünde! Kadim