Ergün Gültekin

Öfkeyle seslendim kalabalığa: Ne oluyor size böyle, insanoğulları? Benden başkası bulsaydı sizi Nice olurdu ya haliniz! Ne düşkün budalalar bunlar derlerdi. Değerlere küfredenler sanarlardı sizi? ... Ha! Kendinizi ne sandınız da Bu hâle razı oldunuz! Ah! Nedir sizi burada tutan — Kim bağladı sizi böyle? Altın kokusuna eğilen dizleriniz mi, Yoksa korkuyla beslenen yüreğiniz mi? Ha! Siz buna yaşamak mı diyorsunuz — Baş eğmeyi erdem sayan! ... Ah! Bağışlayın ben

Siz ey insanlar, vakit su olup akıyor geceye: bu yüzden bir şeyler fısıldamak istiyorum bilincinize, kalbinizdeki suskun varlığın zamana fısıldayışı gibi. Bakın karşıdan geliyor, yine her zamanki gibi vaktinde! O, sevgili dostum: Vicdan! Öyle beklemeyi bilen, öyle her şeyi kuşatan, öyle acımasız konuşuyor ki bütün dikenlerden daha çok kanatmayı bilen. Benim geçmişteki hallerimi bile görüp gözetmiştir o – ah! Ah! Nasıl da dosttur O! Nasıl da öğüt bulurum her sözünde! Kadim

“Katlan, sus, bekle!” diye fısıldarlar birbirlerine ıssız sokaklarda. “Sabır mı? Değmez, değmez hiçbir şeye; yalnızca oyalanır insan onunla!” İşte bu yeni öğretiyi asılı buldum kalabalıkların uğultusunda. Buruşturup atın, ah aykırılar, tarihin karanlık çöplüğüne atın bu yeni öğretiyi! Çabuk usanmışlar, içte olgunlaşmayı bilmeyenler ve her gecikmeyi ziyan sananlar söyledi onu. Çünkü bakın, bu söz sabrı değil, tahammülü över! ... Sabrı gönülde taşımayı bilmedikleri için,

Burada durur ve kendime seslenirim; etrafımda bilgilerin parçaları ve henüz tamamlanmamış yeni hükümler. Dağınık olanı toplarım kendimde; kırıntı olanı düşünerek bütün kılarım. Bilirim: Tek başına yanan söner; birbirini bulan büyür! Ama ne vakit gelecek benim anım, zira öğrendikçe uzaklaşıyor hakikat? Ne zaman kopacak bu bekleyiş; ne zaman taşacak içimde biriken? Yoksa ben de mi alıştım beklemeye — öğrendiğini sananlar gibi? Evet, yoklamalıyım kendimi; kırılmalı bu sessizlik

Bana dedi bir seferinde, Nedir senin amacın, ey aykırı ruh? Gülümsedim güzelce Ve seslendim ona kısık gözlerle : Ey sorgulayan yıldız, Bende görülmeyeni görenlere, Vermektir kendimi sevgiyle! Evet! Kendi türlerimi arayanım ben! Ve sevgim onlara, Sıradışı bilincimin ham maddesidir. .. "Anlat, anlat bana kendini" dedi, o vakit şirin tavşan: Beni en iyi tanıyandı oysa o, Kim bilir kaç kere anlatmıştım zaten. Derin bir nefes aldım, Bir solukta şunları anlattım: ... Bir yabancı

1 Ne diye ürperir insan kendi koşusunun uğultusundan? Ha! Bir an durur da sorar: Bu telaş kimin buyruğuna koşar? Ey insanoğlu, bilirim seni: bastığın yolu saymazsın; saydığın yalnız yetişecek işlerindir! Evet! Bir doruğa varırsın da sonra hemen bir yenisini dikersin önüne. Doymak bilmezdir senin arzuların, aç gözlüdür yürüyüşün! Ama derken sessiz bir misafir çöker yanına: ölüm. Ve o vakit susar bütün gürültülerin. İşte birinci hakikat: İnsan, topladıklarıyla değil — dönüştüğ