Ah, etiğin düşmanıdır bu günümüz liderleri; ardına takılan herkesi sürükler yoldan çıkışlarıyla. Nice çark döner ıssız kalelerde: karanlıkla fısıldaşırlar yasalarıyla, – susarlar yüreğin sorusu karşısında. Ah! Koltuğa oturuyorlar: ama dokunabiliyorlar mı yüreklere? Dikilin karşısına ve deyin ki: "Vay, tüm yönetenlerin körlüğü! Vay, akılların tutulması! Vay, unvana duyulan arzu! Vay, güçteki müthiş hapsoluş!" (...) Ey kardeşlerim! Etik bilgiyle yıkanmayan, onurunu yitirme tehl

Demek artık beklemek istemiyorsunuz; kendinizi denemeden, yönünüzü ateşe vurmadan, yalnızca bulunduğunuz yerin sıkıntısından kurtulmak için ilk koltuğa oturmak istiyorsunuz, siz acele edenler! Evet! Demek ki istemiyorsunuz onu, bir amaca tutunmayı, siz kaçışı bir mutluluk sanısı diye yüceltenler! ... Bakın, bu aceleyi seçen yüzler solgun; başlar dik durur, ama bir mutsuzluk konuşur gözlerinde: “Bu yer beni küçültüyor: yeter ki buradan kurtulayım” — ah! böyle konuşuyor bakı

Bugünün kalabalıklarında ağır ağır yürüyen yaratıklar vardır; korkuyla bağlanmış dillerini itaat gibi boyunlarında taşırlar. Oysa bir varlığın kendi yolunda yürüyüp yürümediği ayağının yere vuruşundan anlaşılır. Ve işte, Gözüm sizi seçti — Ey aykırılar. Suskun, çekingen, Adım atmaktan ürken bir varlık gibi; Sık sık bir köşeye çekilirken gördüm sizi! ... Uyumluluk mu? Bırakın o yaldızlı zincirleri ve bütün o aldatıcı parıltıları! Çünkü ateşle yanılmak, kül olup yerinde say

Ah! Gene geldin, değil mi? Bir avcı gibi, bulutların ardından sarkarak... Adımlarını duyuyorum içimde, ey hakikat — Sinsisin, ama tanımayacak kadar değil. Doğrularımın ortasında yürüyorsun şimdi, Bildiğim her gerçeği ezerek!   ... Sen! Gözlerimin arkasında pusudasın. Avcı gibi değil, artık bir cellat gibi... Konuşsana! Neden huzurumu kemiriyorsun akşamın içinden? Neden düşüncelerimin ortasına Paslı bir hançer gibi saplanıyorsun?   Ne istiyorsun benden, ha! — Bir teslimiyet mi

İçlerinden bir danışmanın çıkıp erk sahiplerini uyarması ve değerlere yaslananlara kurumlarda tüm paydaşlar için bir saygınlık alanı bulunduğunu bildirmesi, çıkar grupları için şok edici oldu; bu yüzden bana “bu elbette apaçık bir yanlıştır” dediler. ... Şüphesiz kurumsal değerler örgütsel adaleti kurar; sonrada sorumluluk alıp başarılı olanları mükâfatlandırmak için liyakate dayanan atamaları gerçekleştirir. Ama liyakatı reddedenler; -onlar adamcılık ve kayırmacılığı sürdür

Ey kardeşlerim, iki öğüt tanırım ben: biri iradeden doğar, biri korkunun çürüyen içinden sızar; sesleri kardeştir belki, ama ayak bastıkları yollar düşmandır. ... Bakın şu “sadakat” diye uluyanlara! Kapı önlerine tehdidi çivilemişler, sonra da yürek dilenirler: Ah! böyle çağırır korkunun tellalları! Korkuyla seslenirler; uzattıkları şey zincirdir, ama ona “güven” derler. Oysa yürek bağlanmaz buna — içine çekilir, daralır, saklanır. Evet! Gönüllü olan güvenle yürür; korkuyla y

1. Ne süzülürsünüz ürkekçe, iyiliği kötülük sanışın içinde? Ne saklarsınız yüreğinizin dibinde, adını koymaya cesaret edemediğiniz korku gibi? İyilik mi dersiniz ona — yoksa adını anmadan taşıyormuş gibi yaptığınız bir ağırlık mı? Ah! Yanıldınız siz: İyilik hafif sanılır, çünkü onu taşıyan pek azdır. Evet! Dirayeti olmayan bahanelere sığınır; sonra da kendini erdemli sanır! Ah! Şimdi siz de mi gidiyorsunuz o bahanelerin yollarından, ey yaşayan insanlar? 2. Ah! Kötülük d

I. Bilgi bir kandildir de Hakikat onunla görünür. Evet! İnsan için tek gerçek miras: Hakikattir! Ama söyle bana: Ey konuşan! Ey iddia sahibi! Akıl tartmazsa, Hangi bilgi hakikatin yolunu bulur? Evet, sorgulanmamış, Ahlâkla yoğrulmamış Her bilgi zulme dönüşmez mi? II. Ama unutma: Ardımızda miras bıraktığımız tek şey Aktardığımız bilgilerse, Hayatta bize ezberletilenleri Yoklamak gerek! Ben yoklarım, ha! Bana doğru diye sunulan her şeyi Önce aklımın terazisine koyarım, S

Ey sen, umudu bağrında taşımayan! Önünde bir yarın olmasaydı, Bugünü kavuran bu yük ne işe yarardı? Söyle bana: sonrası olmayan bir acı, Hangi yürek tarafından taşınmaya değer? ... Oysa biz, evet biz aykırılar: Bugünün soluğunu feryada teslim etmedik; Onu sabırlı bir bekleyişe bağladık, Taşkınlığı dizginledik de İnsan olmanın ağırlığını omuzladık. ... Evet! Üzerine bir inanç yüklenmeyen ömür Ardında iz bırakmaz; Gençliğinde duygularla parlar, Sonra geriye yalnızca çökmüş Bir

Giriş Türkiye’de farklı sektörlerde faaliyet gösteren işletmeler farklı kültür ve yapılara sahip olsa da yönetim danışmanlığı çalışmalarında karşılaşılan sorunların büyük ölçüde benzer olduğu görülmektedir. Bu tablo, şirketlerin yüksek stratejik hedefler belirlemesine karşın, bu hedefleri destekleyecek kurumsal kapasitenin çoğu zaman aynı ölçüde gelişmemiş olmasıyla açıklanabilir. Başka bir ifadeyle, birçok işletmede hedef–kapasite uyumsuzluğu kritik bir yönetim problemi olar

2025 yılında şirketler; mali değer artışı, rekabet avantajı, kârlılık ve büyüme, verimlilik ile operasyonel süreç mükemmeliyeti hedefleri doğrultusunda yönetim danışmanlığı desteği talep etmiştir. Bu talepler, sektör ve ölçek farkı gözetmeksizin benzer amaçlar etrafında şekillenmekte ve şirketlerin yönetim gündeminde ortak bir yönelime işaret etmektedir. Buna karşın sahada karşılaşılan tablo, bu hedeflere ulaşmayı zorlaştıran sorunların da büyük ölçüde benzerlik gösterdiğini

Üst insana neden “iyi insan” demediğimi mi bilmek istersin, kardeşim — iyiden doğruluğa giden yolu arayan? O hâlde zihnini değil, yüreğini aç da dinle beni; çünkü bu sözler, huzur arayanlara değil, içten içe yanmak isteyenlere söylenir! “İyilik yapan iyilik bulur!” — kalabalığın ezberi budur. Evet! Sen de bir zaman bu söze sığındın; iyi olmanın, doğru olmaya yettiğini sandın. Ah! Sen de onlardan oldun bir vakit; “kalbi temiz iyi bir insan olmak isterim” diyenlerden. Ama ben d

Tanırım sizi, ey 'değişim' isteyenler: bu boş söz ve bu yüzeysel titreyiş kuşatır sizi. Küçük adımlara öyle yakın ki aklınız; gerçek değişim sarsar sizi tüm ağırlığıyla! Değişim rüzgârı mı eser içinizde? Ah, bu küçük rüzgârlar, bu küçük titreyişler! Her esinti, bir fırtınanın habercisi midir? Hayır! Her ayağa kalkan, o rüzgârın kendisi olacak güce erişmez! Evet! Değişimin kendisi olmak isteyen, önce onun doğum sancısına katlanmayı bilmelidir. ... Ah kardeşlerim, duyabiliyor m

Ey dorukların rüzgârıyla uyuyanlar! Bir çift sözüm var sizlere; Bırakın fısıldayayım göğün içime gömdüğü O yüce hakikati. Hayır, kardeşlerim! Zira bilirim: Tatlı söz gerçeğin gücüne değil, Dinleyenin zayıflığına hizmet eder. Size ruhu oyalayan parlak sözlerin Şerbetini getirmiyorum; Hayır! Hayır! O sözlerin sahipleri ışığı bildikleri için değil, Karanlığa alıştıkları için Parıltının arkasına saklanırlar. ... Hayır, kardeşlerim! Korku dışarıdan gelmez; İnsan kendi sonluluğ

Bu sözler, dorukların rüzgârından süzülerek insana yönelmiş bir uyarıdır: Eğilen başın doğrulması, gölgeden sıyrılıp yüceliğe yürümektir. Ve her bölüm incitmek için değil; uyanması gereken ruha nefes olmak için doğmuştur. Bu gizemli bilgelik fısıltıları, yanlışın gölgesine yaklaşanlara, sabır ile rehaveti karıştıranlara, değerini unutanlara ve hakikati söylemekten ürkenlere bir diriliş çağrısıdır. Her söz, içindeki susturulmuş doruğu hatırlasın diye gönderilmiş mistik bir

Ey kardeşlerim! Bana sabrın ağır taşını mı sorarsınız, yoksa hakikatin keskin kılıcını mı kavramayı? Eğer zulmün karşısında duracak kudreti henüz damarlarınızda duymuyorsanız, sabredin; çünkü sabır, içte biriken gizli bir ırmak gibidir—derinleşir, güç toplar ve gün gelir taşar. Ah! Bilmez misiniz? Sabredenin ödülü göğe yazılır ve silinmez. Ama sanmayın ki sabır, gölgelerin altında uyuya kalmaktır! Hayır! Eğer umut kökünü yitirdiyse, sabır oradan uzaklaşmak, ruhunuzu çürümüş

Ve gizlenmek zorunda değil miyim ben, yurtsuz bir yolcu gibi – içimde yürüyen ateşin soluğunu okumaya kalkmasınlar diye? Sessizce yürümek zorunda değil miyim, beni arayışa iten göğün nefesini fark etmesinler diye – tüm bu etrafımdaki sıradanlığa tutkun ruhlar!   Ah! Bu arzularına düşkün bedenler – nasıl dayanabilirdi ki kalabalıkların içinde aradığımın ateş akrabalarım, aykırılar olduğuna!   Bu yüzden onlara sadece dökülen taşlarımı gösteriyorum – ve göstermiyorum yürüdüğüm d

Ve o an… dünya gerçekten durdu. Genç kızın bakışındaki titrek ışık bir anlığına sığmadı gözbebeklerine; sanki tüm geçmişini taşıyan bir keder, tek bir nefeste aydınlığa dönmek için yer aradı.   …   E1 bunu gördü — evet! Gördü ve mırıldandı: "Ah! Bu yorgun ruh, kendi aykırılığını yıllarca omuzlarında yalnız taşımış ama bir gün bile gerçekten anlaşılmamış!"   …   E1 yaklaştı. Bir adım daha. Her adım kızın omzundaki görünmez ağırlıktan bir taş daha eksiltti. Ey içindeki yankıyı

Üst insan için yalnız ortaya çıkan netice değildir değerli olan: emeğin terinde sınanan yürektir başarıya gerçek ağırlığını veren! O halde soruyorum size: Neden hâlâ ‘elimden geleni yaptım’ diyorsunuz bana ve geri çekiliyorsunuz? Ah! Eşiğini aşmayan adım, kaderin kapısına bile varamazken; yürüyenle vazgeçenin yazgısı bir olur mu hiç? Ey kardeşlerim! Sorun kendinize: İlk adım atılmadıysa nasıl doğabilir güzel bir yarın, sadece ümitlenmekle? ... Evet! Üst insanı böyle tanıdı

Sana aykırılıktan soruyorlar, ey insan! Onlara de ki: Zihninin kör kuyusunda benliklerinle konuştuysan, Ve vicdanın, göğsünden süzülüp bir bilgelik kuşuna dönüştüyse — Evet! Anlamın ilk tohumu sende uyanmıştır. Ruhunun derin kuyularında kendi yankınla yürümüşsen, Evet! Çağrının nefesi seni yollara sürmüşse; Mekân söze, söz maskeye dönüşmüş; Sen de kelimelerin çölünde, suskunluğun kuyusundan su çekmişsen — İşte o vakit bilirim: yüreğin ateşle mühürlenmiştir. Eskilerin ki