Ah! İyi kalpli olmak değil: eylemsizliktir korkunç olan! Üzülen bakışın insanın karanlığına düştüğü ama elin yine de insana iyiyle uzanmadığı eylemsizlik! Başı döner insanın orada, bu iki tercihten: bir yanı kaçmak ister, öteki yanı uçuruma rağmen mazlumu tutmak ve kaldırmak ister. ... Ah, dostlarım, anlayabildiniz mi benim yüreğimin anlatmak istediği bu çelişkiyi? İşte budur insanın uçurumu ve tehlikesi: bakışların insanın düşüşüne düşmesi ve ellerinin yine de kıpırdama

Severim kendisini sevdiği için kendini yerden yere vuranı: çünkü bilir, benliğinin kibri mahvedecektir onu. Evet! Severim tevazuyla batmaktan başka bir yaşam bilmeyeni - öte tarafa insanlık onuruyla geçendir o! ... Ah! Kendi yüksekliğini ilk küçümseyen değil midir, kendini aşmak isteyen? Severim kendini en büyük aşağılayanı, çünkü odur adaletin büyük hürmetkârı ve öteki kıyıya duyulan özlemin neferi. ... Ah! Nice kandil gördüm: yağını sakladığı için karanlıkta kal

Çekilin benden! Çekilin benden! Fazla ağırdır taşıdığım yürek, sizin bencil hesaplarınız için. Hayır! Dokunmayın bana! Titremedi mi içiniz az önce, niyetimin soluğu değince size? Ruhum fazla aykırıdır sizin karşılık bekleyen elleriniz için. Uzak durun benden, ey gürültüyle beslenen methiyeler ve kendini hayır diye süsleyen boş övgüler! ... Evet! Tevazu sahipleri taşımalıdır erdemin yükünü, en anılmayanlar, en çok sabredenler; karşılık beklemeden veren o aydınlık ruhla

Nice ambarlar gördüm: Ağzına dek dolu, fakat kapıları mühürlü. Ve nice eller gördüm: Kendine gelince sımsıkı kapanan, Fakat ekmeği bölününce yüreği daralan. Ah! Severim ben cömertleri: Son lokması dururken hâlâ önünde, Eksiltir kendinden, başkası doysun diye. Evet severim o asilleri! Yoksulluğu hâlâ omzundayken, Çözer avucundan en sevdiği nimeti de, Daha muhtaç olanın sofrasına varsın diye. Ah! Veren çoktur; Kendi açlığından koparan — nadir. ... Nice hüküm dağıtan

Dün bir topluluğun içine girdiğimde, üzerlerine çökmüş o ağır havayı gördüm: öylesine donuktu ki insanların yüzleri, sanki içlerinden yaşam çekilip alınmıştı. Ha! Bir marifet mi sanıyorsunuz bunu? Bu tutukluk, bir uyum değil—yükten kaçanların suskunluğudur. Ve haksızlığa karşı suskunluk, insanı küçültür. Evet! Üstlenilmeyen her sorumluluk, bulunduğu yeri de insanın ruhunu da içten içe çürütür. ... Doğrusu, ne bir denge var burada ne de kurulmuş bir birliktelik: göz göre

Ah, daha geçenlerde bu kurumda cesur ve adil kim varsa, şimdiden ümidini yitirip çözülmüş mü? Oysa ne çok güven yüklemiştim bu yüreklerin kudretine, ne çok emanet bırakmıştım onların omuzlarına! ... Bu yüreklerin ateşi sönmüş şimdiden – kıvılcım bile değiller! Sadece yorulmuş, yılmış, kabullenmiş, konforuna boyun eğmişler: “gücümüzün sınırını gördük,” diyorlar artık – ve buna da “uyum” adını veriyorlar! ... Oysa daha geçenlerde görmüştüm kararlı adımlarla yürüdüklerini,

Söyleyin bakalım: insanı koruyan ve başkasını ayakta tutan etik liderlik nasıl en yüksek değer oldu? Çünkü nadirdir o, kendine saklamaz kudretini ve asaletle parlar; hükümle değil çoğulculukla işler ve her zaman başkasının aklını, bedenini ve onurunu gözetmeye doğru sunar kendi varlığını. ... Sadece ve sadece insanın kendi vicdanını doğru işlerde kullanma sorumluluğu olarak ulaştı bu kişi en yüksek mertebeye. Böyle parlar, faydasını başkasının göreceği bir eylem için tüketeni

Bastırılmış feryatlar duyarım gittiğim diyarlarda. Adaletsizlik duvarlardan akar; ağırdır, keskindir bana ulaşan yankısı. Yakından baktıkça ben taşların altına, gizlenen çürüme kahkaha atar ve otoritenin sevimsiz kibri açığa çıkar. ... Bakın, nasıl bir çürüme dolaşıyor çevremizde! Evet, sarsıcıdır bu çürümenin içinde palazlanan bencilliğin yüzünü görmek. Ne ilgilendirir beni artık, başkalarının aciz büyüklenmesi! Benim meselem sadece aykırıları bulmak artık. ... Evet, hep y

“...Ve hepimizin üzerine ağır bir yılgınlık çöktü. En iyilerimiz bile usandı emeklerinin karşılıksız kalmasından. Kara bir düzen doğmuştu bir zaman önce burada, umutsuzluk dolu bir inanç eşlik ediyordu ona: ‘Her şey aynı, her şey göstermelik, her şey çoktan tükenmiş!’ Ve tüm yönetim katlarından yankılanıyor buyruk: ‘Çalış, ama düşünme! Sus, ama katlan!’ Elbette işler yapmıştık: ama neden her işimiz değersizleşti, karardı? Ah! Hangi bencil bulutlar çöktü üstümüze? Evet

Ha! Kulaklarıma çalındı onların sözleri; birbirlerine neyi fısıldadıklarını duydum — ve gördüm ki, bundan daha yoksullaştırıcı bir aldanış yok yeryüzünde. "Kendine büyük amaçlar arama! Yettiği kadar çalış, fazlasını isteme! Bırak, kim isterse bir amaç için oyalanıp geçinsin: başkası için, parmağını bile oynatma!" Ha! Siz… tembelliği bilirsiniz yalnızca — yaraya merhem değil, uyuşukluk sürersiniz! Vasatı okşar da ona konfor adını verirsiniz; oysa büyüttüğünüz şey acizlikti

Buyruklarınızla çalışanların etrafında dönüp duruyorsunuz ve buna liderlik diyorsunuz, ha! Oysa ben derim ki size: sizin yön verme sandığınız şey, başkalarının gözünde kendinizi sadece küçültmektir! ... Hiç önemli değil mi dediniz? Kazanımlarınıza mı bakarsınız keyifle? Kendiniz yeterli olmadan başkaları hakkında hüküm mü veriyorsunuz? Ve buna kazanım diyerek bir üstünlük mü üretmek istiyorsunuz? Ne kadar acınası bu adaletsiz kalp; ne kadar bencil, ne kadar nankör!

Burada durur ve kendimle konuşurum; Evet! Hiç kimse anlamaz beni: Bu yüzden kendi içime konuşurum. Merhametin gözlerde kaybolduğu Bir çağın tanığı gibi. Her sözüm bir bilmecedir. Evet! Araçtır kelimeler bana, Ama amaç, mana yaratmaktır zihinlerde. İçi derindir ve çok gizlidir söylemlerimin, Sadece anlamak isteyen öğrenir ondan. ... Ah! Tüm yaşananlar bana Yaratıcısıyla alay eder gibi görünür: Haykırır benliklerim: İhtiyaç sevgi olmuş yeryüzünde Ama sevgi ihtiyaçla yar

Burada durur ve kendime seslenirim; etrafımda bilgilerin parçaları ve henüz tamamlanmamış yeni hükümler. Dağınık olanı toplarım kendimde; kırıntı olanı düşünerek bütün kılarım. Bilirim: Tek başına yanan söner; birbirini bulan büyür! Ama ne vakit gelecek benim anım, zira öğrendikçe uzaklaşıyor hakikat? Ne zaman kopacak bu bekleyiş; ne zaman taşacak içimde biriken? Yoksa ben de mi alıştım beklemeye — öğrendiğini sananlar gibi? Evet, yoklamalıyım kendimi; kırılmalı bu sessizlik

1 Ne diye ürperir insan kendi koşusunun uğultusundan? Ha! Bir an durur da sorar: Bu telaş kimin buyruğuna koşar? Ey insanoğlu, bilirim seni: bastığın yolu saymazsın; saydığın yalnız yetişecek işlerindir! Evet! Bir doruğa varırsın da sonra hemen bir yenisini dikersin önüne. Doymak bilmezdir senin arzuların, aç gözlüdür yürüyüşün! Ama derken sessiz bir misafir çöker yanına: ölüm. Ve o vakit susar bütün gürültülerin. İşte birinci hakikat: İnsan, topladıklarıyla değil — dönüştüğ

1. Giriş Kurumsal dönüşüm çoğu kurumda stratejik kararlar, yatırım programları ve yeniden yapılanma kararları üzerinden tarif edilir. Bununla birlikte dönüşüm programlarının kalıcı sonuç üretmesi, teknik çözümün kurumsal davranışa aktarılma başarısına bağlıdır. Elbette Yönetim Danışmanına ait teknik tasarım dönüşümün yönünü, kapsamını ve uygulama sıralamasını belirler. Ancak bu tasarımın kurumsal gerçeklik içinde ölçülebilir sonuçlar üretmesi dönüşümün organizasyon içinde nas

Ah! İnsan, çağın coşkun akıntısı içinde sürüklenirken yönünü nasıl yitirdiğini fark eder mi? Ha, ha! Oysa çoğu kişi yönünü kaybettiğini bile bilmez. Oysa ben görürüm: nice kişi günlerin gürültüsüne kapılır; vakit onları taşır, fakat onlar nereye gittiklerinden habersizdir. Bak! Ben kendi kendime konuşuyorum şimdi; çünkü etrafıma baktığımda görürüm ki başıboş akan vakit yalnızca insanı sürüklemez — ona sanki bir yön varmış gibi sahte bir güven de verir. Sessiz saatlerde anları

Ey Aykırılar! Ey gecenin bağrını yarıp şafağı zorlayan ruhlar! Yarın doğduğunda güneş, sürüler yine yerlerini alacak; ağır ağır dönecekler aynı çarkın içinde. Dişlisi olacaklar o düzenin, öğütülecekler kendi rızalarıyla; evet, hizmet edecekler yine karanlığa. Ama ya siz? Siz ateşin çocukları — yürümelisiniz başka türlü! Evet! Ateş taşıdığını söyleyenler, kül olmaya da hazır mıdır? --- Ha! Kazımalısınız kötülüğün kökünü ama önce tanıyın onu, düşmanınızı iyi teşhi

Demek yalnızlıktan ürkersiniz, siz kalabalığın gölgesine sokulanlar! Mağaranın eşiğine varır, sonra gerisin geri dönersiniz. Ah, yürüyene “kaçkın” dersiniz. Bilirim! İnsan en çok kendi yalnızlığından ürker. Ama içine inmeye titrediğiniz o karanlık, aradığınız hazinenin yuvasıdır. ... Bakın o tek başına durana: gözlerinde korku değil, bir ateş yanar. “Yalnız kaldı!” dersiniz ona. Hayır! Kovulmadı — kendini çağırdı. Kimsesiz kalmadı; kendiyle hesaplaştı. Evet! Kendi

İnsanlar, güçlü görünmek için önce seslerini yükseltti – tavrın sertliğini kudret sandı ve sonuçta kırılgan bir gurur inşa etti kendisine. Söyleyin, hiç yanılmadan bir insan kendini nasıl tanıyacak? Söyleyin, hata yapmadan sınırını nasıl bilecek? ... Hayır! Farklı maskeler takmakta değil; maskeyi çıkarabilmekte usta olmalı özgüvenli olmak isteyen; her koşulda güçlü görünmek istememeli. Ancak zayıflığını görebilen kişide vardır gerçek özgüven; evet, evet! bu yüzleşme olmas

I. “Amaç nedir” diye mi soruyorsunuz? Karakterinizi değerlerle seçmektir. Bırakın hesap tutanlar: “Ulaşılacak maddelerin toplamıdır!” desinler. “Amaç nedir” diye soruyorsunuz öyle mi? Ben de diyorum ki size: Amaç “ne istiyorum?” sorusuyla başlamaz. Amaç, “buna razı değilim” dediğiniz yerde başlar. Evet! Amaç belirlemeden önce ilkelerle kendi sınırınızı koymalısınız ve kendi onurunuz uğruna kendi itirazınızı yükseltmelisiniz! ... Fark etmiyor musunuz, içinizdeki bozgunu