Siz ey insanlar, vakit su olup akıyor geceye: bu yüzden bir şeyler fısıldamak istiyorum bilincinize, kalbinizdeki suskun varlığın zamana fısıldayışı gibi. Bakın karşıdan geliyor, yine her zamanki gibi vaktinde! O, sevgili dostum: Vicdan! Öyle beklemeyi bilen, öyle her şeyi kuşatan, öyle acımasız konuşuyor ki bütün dikenlerden daha çok kanatmayı bilen. Benim geçmişteki hallerimi bile görüp gözetmiştir o – ah! Ah! Nasıl da dosttur O! Nasıl da öğüt bulurum her sözünde! Kadim

“Katlan, sus, bekle!” diye fısıldarlar birbirlerine ıssız sokaklarda. “Sabır mı? Değmez, değmez hiçbir şeye; yalnızca oyalanır insan onunla!” İşte bu yeni öğretiyi asılı buldum kalabalıkların uğultusunda. Buruşturup atın, ah aykırılar, tarihin karanlık çöplüğüne atın bu yeni öğretiyi! Çabuk usanmışlar, içte olgunlaşmayı bilmeyenler ve her gecikmeyi ziyan sananlar söyledi onu. Çünkü bakın, bu söz sabrı değil, tahammülü över! ... Sabrı gönülde taşımayı bilmedikleri için,

Ey kardeşlerim! Ey çok sevilenler, akmakta olan bir zamana yazılarımla niçin söz atarım sanırsınız? Yazılarım akanı durdurmak için değildir — hayır! — akana yön sormak içindir, “Nereye?” diye haykırmak içindir. ... Ha ha! Zaman kendi akışında masum mudur ki acı bir sözle dokunulmasın? Hayır! Suskun akan bu çağın içinde gizli bir uyuşukluk görürüm de ben, yazarım her gece. Ne tuhaf! Değersizliğin uyuşukluğuna bırakılmış bir zamandayız ve çoğu yanlış kendini hakikat sanır! ...

I. Ey insanlar! Plan yaptınız diye kaderin eğileceğini mi sandınız? Ölçü koyunca da yazgının tutsak olacağını mı? Plan elbette yazılır; fakat onu taşıyacak el yoksa kâğıt üzerinde kalır. Ah! Başlangıçta yürüyüş güçlü görünür; çünkü ilk adım kolaydır. Lâkin zaman uzadıkça yük ağırlaşır, kararlılık sınanır. Evet! Küçük ihmaller “önemsiz” diye geçilir; her ihmal yarının zemininden bir parça eksiltir. Ve sonunda anlaşılır: Başarısızlık yanlış bir kararın değil, ertelenmiş s

E1 uzun süre sonuçsuzca oyalanarak düşündükten ve aylak aylak dolaştıktan sonra, -günün ağırlığının omuzlarına çöktüğü- akşam vakti yeniden kendi içine döndü. İçinin en dip eşiğinde -evet, kalbine ölçülebilir ama kaçınılmaz bir mesafe kadar yaklaştığında- hiç beklemediği bir şey oldu: yeniden o tanıdık iç çağrıyı duydu. Ve tuhaf olan şu ki, bu defa bu ses ne zihninin ne de dünyanın gürültüsüne aitti; yalnızca kendi vicdanından geliyordu. Ama çok uzun, çok katlı, üst üste b

Ne vakit ki kalbi daraldı, E2’nin bakışına doğru yöneldi genç kız; sanki içindeki fırtına bir aynaya çarpıyordu: “Yazık bana… Şüphesiz ben üzerime düşeni taşıdım; fakat ne görüldüm ne de anıldım. Benden istenenin ötesine geçtim; ama karşılığı mutsuzluk oldu. Evet çoğunun yapmadıklarını yaptım; yine de insanlar arasında takdir bana uğramadı. ... Ah! İçimde kabaran bu öfkenin beni hırçınlığa sürüklemesinden çekinirim. Ant olsun, benden sonra bu iyi insan olma yolunda yürüyenl

Ey kardeşlerim! Dinginliğe ve ölçüye karşı dikkatli ve saygılı olun! Ve öfkesini dizginleyemeyen, her hâli sertliğe ve çarpışmaya çeviren her kim varsa, onlardan da uzak durun. Evet! Ölçü, yumuşak bir yüz sanıldı hep; oysa ölçü, iradeyi gerektiğinde çözmek, gerektiğinde bağlamaktır! Çıkar ardına düşen biri bile adımını sakınarak atar: sessizce geçer kalabalığın arasından. Ama kendini tutamayan tepki, hoyrat bir bekçi gibidir: bağırır, ortalığı sarsar, düzeni yaralar. İşte bu

Ey kardeşlerim, anlaşılmaz mıyım ben! Hayır — ama derim ki: İçinizdeki ateşi, sizi küçümseyene değil, kendi kalbinize akıtın! Zira bugünün yürekleri bencil, nankör ve eksiktir. Ah! kim ister vicdansız bir karanlığın içinde kaybolmayı? Ama ben ateşinize odun atmak isterim — ümidinize değil! Evet! Kıymet bilmeyene kavuşmayı dileyen her ümit, kendi geleceğinizden çalınmış bir ışıktır. ... Ah, kardeşlerim! Alevlerin göğe sıçrayışını seyreder misiniz hiç? İnsanların çoğu, kendi

Ey varlığı sevilen! Kalplerin üzerine çökecek o büyük gün yaklaşır; fakat insanlar hâlâ hayatı bir oyun sanarak yaşarlar— oysa ömür denilen, hayatın anlamını yaşayarak bulmanın adıdır. Ah! Ne zaman onlara hayat amacımı anlatsam, sözlerimi başka bir alayın gölgesinde dinlediler; ardımdan da şöyle konuştular: “Eğer söyledikleri doğru olsaydı, yoksunluğu bize bir eksiklik getirmeli değil mi?” Bilmezler ki üstün insan, iyiliğine bir karşılık aramadığı için üzülmez; yıpranmaya

Ey içimin derin kuyusu! Ey vicdan! Sessizliğinle karşıma dikildiğinde ürperir yüreğim; çünkü bilirim, senin önünde durmak — işte budur benim çıplaklığım! Senin çatık kaşlarla suskunluğun— işte budur hakikatin sert yüzü! ... Susarsın. Gizlersin özündeki ateşi; böyle saklarsın en saf gerçeği. Konuşmazsın; böyle gösterirsin bana sınavımı. Ah! Bu sessizliğindir, adımımın kaderini değiştiren ilk sarsıntı. .... Tan atmazdan önce gelirsin her gece; yaralarımı, yüklerimi, yolda bırak

Ey insanlar! Gözün sessizliğe daldığı ve elin eyleme uzandığı sınırdır bu: Ah! Siz asgari nimetin herkese değdiği bir düzeni gönlünüzde çağırmadıkça yeryüzü bereketin sesini işitmeyecek. Kırılmış cesaret değil midir tüm yılgınlıkların anası? Ve siz, ey kardeşlerim, kendiniz için dilediğinizi başkası için dilemeye yönelmedikçe hakkın tohumu toprağınızda uyanmayacak. Eşiğimin başında beklerim ve sorarım size: kim diriltecek anlamı? Ah! Sizin olmadığınız yerde hiç kimsenin olm

Eğer kalbinde adaletin yankısı çınlıyorsa, ve o yankı seni hükmetmeye değil de hakkaniyetle tartmaya çağırıyorsa; kalabalığın alkışına sağır, ama vicdanın nefesine kulak veriyorsan; ve taşın sabrıyla yoğrulup, utancı zaferden üstün tutuyorsan: Yücedir ama böylesi değerlerle sınanan — çünkü onun nefesinden bile adaletin ışığı yükselir. ... Eğer inancınla taş kesilmişsen, ama onu sorgulayacak gülüşü gönlünde bulabiliyorsan; sözcüklerin maskesini düşürüp hakikatin çıplak

I. Sessiz dağ yollarında yürürüm uzun zamandır — vicdanın kendi fısıltısını bile duymadan. Yol mu beni seçti, yoksa ben mi yolu? — Kimin buyruğunda doğar irade, kim kime yürür: bunları bilmem. Rüzgârın savurduğu bir yaprak mıyım, yoksa o iç çağrının buyruğunda yürüyen mi? — belki her ikisi de, belki hiçbiri; ama bilirim ki vicdanın yönü, insanın arzularından daha eskidir. Ve eğer bilgelik, ait olmayanda saklıysa — ben o çağrının içinden doğdum; çünkü kutsal gök, öğretenler

Yalnızlıktan bir ses mi geliyor, ey ruhum; gönlü açan, içi titreten bir ses. Bak! Bak konuşuyor! Sessizliğin derinliğinden yükseliyor da...

İçimdeki E2 sevgiyle seslendi: Yaşayan bir insansan sen ve cesaretin, kasırga gibi göğsünde uğuldadıysa, titreyen korkuları pençesiyle...

Ah! Satırlarım bilmeceler gibidir: karanlığın gölgesini çatlatmak için mistik bir dille dizilmiş. Sahiden, gizemli sözlerdir onlar,...

Ey dostlarım! Bilirim hepinizin yolları vardır; her birinizin tuttuğu yol, sizden bir şey götürür. Ve bilirim, sahiden bu sizi yorar....

İçimdeki E2 şöyle konuştu: Ey kör bakışlarla yıldızları gözetleyen, Çabalarının amacı, Evrendeki gizemlerin Sebeplerini bulmak Ve hangi...

Özüm erdemdir! Başka hiçbir şey değilim! Evet! Yolum bana aittir, hem de iradem! İşte böyle haykırır özgür ruh, yıldızın çocuğu! Ah! Ne...

Ey kardeşlerim! Severim gözü pekleri; Ama yalnızca kılıcını sallayanı değil – Kendi kaderini demirci örsünde Dövenleri severim! Ve...