Durgun Zihni Eylemle Sınamak Üzerine...

Bir zamanlar sen de

düşüncelerinin içinde yürüdüğünü sandın, ey kendi kuruntusuna gömülen kişi;

oysa adım atmıyor,

zihninin bataklığında

ağır ağır çöküyordun sen.

Düşüncelerinin ardında

gizli bir buyurgan oturur, kardeşim:

korku denir ona.

Sen sustukça o konuşur;

sen sınamadıkça

her kuruntusunu hakikat diye buyurur.

...

Kolay marifet değildir zihni dinlendirmek: bunun için önce onu uyandırmak,

düşüncesini sonuna dek yürütmek

Ve hükmünü

eylemin önüne çıkarmak gerekir.

Ne ki en ağır durgunluğun içinde

başlamalı arınman:

doğrulmalı orada ruh,

kendi ağırlığına karşı ayaklanmalı

ve kötü düşüncenin döşeğini terk etmelidir.

Evet! Uzun süre

yerinden kıpırdamayan zihin,

kendi gölgesini dünya sanmaya başlar.

...

Bataklık suyu

nasıl kendi üzerine kapanırsa,

eylemsiz düşünce de sonunda

kendi kuruntularının çevresinde

işte böyle dönüp durur.

İşte bu yüzden insan bazen

yürümek için değil,

sonucu görmek için harekete geçmelidir.

...

Bir kapıyı çaldığında,

bir söz söylediğinde,

korktuğu şeye bir adım yaklaştığında;

zihin de yeniden karşılaştırmaya başlar.

Göz yeniden görür, kulak yeniden duyar

ve düşünce ilk kez kendi hükmünü sınar.

İşte böyle yarılır kuruntunun durgun suyu.

...

“Gel benimle,” de korkuna;

“seni karanlık odamda büyütmeyeceğim,

gün ışığına çıkaracağım.”

Ah! Korku, sınanmadığı yerde büyür;

sınandığı yerde ise

ölçüsünü göstermeye başlar.

...

Yoksa yükseldiğin anda geri dönmek

ve eşiğe geldiğinde

yeniden boyun eğmek midir?

İnsan bazen tam kapının önünde döner;

çünkü kuruntusunu kaybetmek,

ona haklı çıkmaktan daha ağır gelir.

...

Fakat düşersen

düşüşünden merhem hazırla.

Yaran sana nerede zayıf olduğunu,

doğruluşun ise

hangi kuvveti yaratman gerektiğini

sana öğretsin.

...

Uyanış, hiç düşmemiş olmak değildir.

Düştüğü yerden

öğrenerek doğrulabilmektir.

Ve bil ki kardeşim:

Bazen tek bir eylem,

bin düşünceden daha çok hakikat söyler.

11 Temmuz 2026

ODTÜ Eymir Gölü, Ankara