Yalnızlık ve Dostluk Üzerine...

Kapılarını dünyaya kapatan

Bir zihnin mahzeninde

çok sayıda korku türemiştir her zaman;

evet, sınanmayan kuruntu,

kendi karanlığında kolayca bir ordu doğurur.

...

Öfkelenmem senin ıssızlığa sığınmana;

Ah! Bilirim bazı yorgun yürekler,

sessizlikte dinlenmek ister.

Fakat söyle bana:

Dinlenmek için mi çekiliyorsun oraya,

yoksa korkunun gözünden kaçmak için mi?

...

Evet! Korku pek sever kapalı odaları;

özellikle de ona karşı çıkacak

hiçbir ses kalmadığında büyür,

çoğalır ve kendi kendine hak verir.

Aman dikkat et!

Bir düşünceyi uzun süre yalnız bırakırsan, sonunda onu hakikat sanmaya başlarsın.

...

Bak hele!

Bir insan çıkar bazen karşına;

seni yükünü birlikte taşıyacağı

bir yolcu gibi dinler.

İşte böyle olana yaklaş,

kuru kalabalık olmasın sakın konuştuğun.

Bir kudret vardır açık sözde

ve onu yargılamadan dinleyen kulakta.

Boşuna değildir

yaralıların güvenilir bir yüreğin önünde

dillerini çözmeleri.

Evet! İnsan acısını anlatırken,

ilk kez onun sesini de işitmiş olur,

bir dostun karşısında.

...

Ha! Çok iyi tanırım

korkuna kendi sesini katanları da!

Seni dinlemek istemezler;

yalnızca kendi kuruntularına

inanmanı isterler.

Onların yanında bir derdini anlatırsın,

iki dertle geri dönersin.

İşte bunlardan da uzak dur, kardeşim!

...

İnsan,

İyileşmek isteyen insana

iyi bir ayna olabilir.

Yüzünü yeniden gösterir,

yüküne tanıklık eder

ve ilk adımında koluna girer.

Fakat onun yerine yürüyemez.

Evet! Başkası yaranı görür,

elini tutar

ve merhemi uzatır;

ama içine saplanan son dikeni

sen kendin çekmelisin!

Bir dostun omzu elbet köprü olabilir;

Ancak yıkıntıların üzerinden geçecek olan

yine de sadece sensin!

11 Temmuz 2026

ODTÜ Eymir Gölü, Ankara