Ah, daha geçenlerde bu kurumda cesur ve adil kim varsa, şimdiden ümidini yitirip çözülmüş mü? Oysa ne çok güven yüklemiştim bu yüreklerin kudretine, ne çok emanet bırakmıştım onların omuzlarına! ... Bu yüreklerin ateşi sönmüş şimdiden – kıvılcım bile değiller! Sadece yorulmuş, yılmış, kabullenmiş, konforuna boyun eğmişler: “gücümüzün sınırını gördük,” diyorlar artık – ve buna da “uyum” adını veriyorlar! ... Oysa daha geçenlerde görmüştüm kararlı adımlarla yürüdüklerini,