Nice ambarlar gördüm: Ağzına dek dolu, fakat kapıları mühürlü. Ve nice eller gördüm: Kendine gelince sımsıkı kapanan, Fakat ekmeği bölününce yüreği daralan. Ah! Severim ben cömertleri: Son lokması dururken hâlâ önünde, Eksiltir kendinden, başkası doysun diye. Evet severim o asilleri! Yoksulluğu hâlâ omzundayken, Çözer avucundan en sevdiği nimeti de, Daha muhtaç olanın sofrasına varsın diye. Ah! Veren çoktur; Kendi açlığından koparan — nadir. ... Nice hüküm dağıtan