İnsan, Kaybettiklerinden Sonra Kalanla Ölçülür!

Nice ambarlar gördüm:

Ağzına dek dolu, fakat kapıları mühürlü.

Ve nice eller gördüm:

Kendine gelince sımsıkı kapanan,

Fakat ekmeği bölününce yüreği daralan.

Ah! Severim ben cömertleri:

Son lokması dururken hâlâ önünde,

Eksiltir kendinden, başkası doysun diye.

Evet severim o asilleri!

Yoksulluğu hâlâ omzundayken,

Çözer avucundan en sevdiği nimeti de,

Daha muhtaç olanın sofrasına varsın diye.

Ah! Veren çoktur;

Kendi açlığından koparan — nadir.

...

Nice hüküm dağıtan gördüm:

Dillerinde adalet taşıyan,

Fakat arzusu konuşunca ölçüyü unutan.

Ve nice kürsüler gördüm:

Üzerinde doğruluk yükselen,

Fakat kuvvetlinin gölgesinde küçülen.

Ah! Severim ben adil olanı:

Yarası hâlâ sızlarken içinde,

Bırakmaz adaleti kinin eline.

Evet! Kendi hakkı çiğnenmişken bile,

Çevirmez gözünü başkasının nasibine.

Ah! Öfke büyüdü mü,

İnsan, kendi zalimine dönüşmez mi?

...

Nice yürekler gördüm:

Kendi sızısıyla kararıp,

Başkasının acısına kapılarını örten.

Ve nice eller gördüm:

Bir vakit boşlukta bırakıldı diye,

Düşeni yalnızlığa iten.

Ah! Severim ben merhametlileri:

Kendi yarasına hiç el değmemişken,

Eğilir yine düşenin omzuna.

Evet severim o soylu ruhları!

Kendi susuzluğu dinmemişken,

Götürür, yine serinliği başkasının dudaklarına.

Ah! Şefkati en iyi,

Yaralı yürekler tanımaz mı?

...

Nice adamlar gördüm:

Gür seslerle meydan okuyan,

Fakat ilk karanlıkta dizleri çözülen.

Ve nice kılıçlar gördüm:

Parlak duran,

Fakat fırtınada sahibini terk eden.

Ah! Severim ben cesareti kuşananı:

Uçurumun soluğu dolaşırken ensesinde,

Yürür o, yine de karanlığın üstüne.

Evet! Dizlerine kadar yükselse bile korku,

Eğmez bakışını menfaatin yüzüne.

Şimdi söyleyin bana, ey kardeşlerim:

Uçurumlar,

Yalnız geri dönmeyenlere yol vermez mi?

09 Mayıs 2026

Odtü, Ankara

Liderlik Okulu – Güz Dönemi Eğitim #30