Nice ambarlar gördüm: Ağzına dek dolu, fakat kapıları mühürlü. Ve nice eller gördüm: Kendine gelince sımsıkı kapanan, Fakat ekmeği bölününce yüreği daralan. Ah! Severim ben cömertleri: Son lokması dururken hâlâ önünde, Eksiltir kendinden, başkası doysun diye. Evet severim o asilleri! Yoksulluğu hâlâ omzundayken, Çözer avucundan en sevdiği nimeti de, Daha muhtaç olanın sofrasına varsın diye. Ah! Veren çoktur; Kendi açlığından koparan — nadir. ... Nice hüküm dağıtan

Dün bir topluluğun içine girdiğimde, üzerlerine çökmüş o ağır havayı gördüm: öylesine donuktu ki insanların yüzleri, sanki içlerinden yaşam çekilip alınmıştı. Ha! Bir marifet mi sanıyorsunuz bunu? Bu tutukluk, bir uyum değil—yükten kaçanların suskunluğudur. Ve haksızlığa karşı suskunluk, insanı küçültür. Evet! Üstlenilmeyen her sorumluluk, bulunduğu yeri de insanın ruhunu da içten içe çürütür. ... Doğrusu, ne bir denge var burada ne de kurulmuş bir birliktelik: göz göre