Severim kendisini sevdiği için kendini yerden yere vuranı: çünkü bilir, benliğinin kibri mahvedecektir onu. Evet! Severim tevazuyla batmaktan başka bir yaşam bilmeyeni - öte tarafa insanlık onuruyla geçendir o! ... Ah! Kendi yüksekliğini ilk küçümseyen değil midir, kendini aşmak isteyen? Severim kendini en büyük aşağılayanı, çünkü odur adaletin büyük hürmetkârı ve öteki kıyıya duyulan özlemin neferi. ... Ah! Nice kandil gördüm: yağını sakladığı için karanlıkta kal

1. Eğer yürüyüşün omuzlarına çöken zorlukların altında ezilmemişse; ve kararlılığın seni daha sarp yollara keyifle sürmüşse — çünkü bazı fırtınalar vardır ki yalnız eğilmeyenleri arar! Eğer suskunluğun korkudan değil gönlünde taşıdığın doğrulardan yükselmişse; ve en soğuk ayazlar bile göğsündeki ateşi söndürememişse! Eğer dudakların baskının altında hâlâ, evet hâlâ “iyiyi büyüt!” diyebilmişse; ve uçurumun kıyısında bile cesaretin geri çekilmemişse — çünkü nice yolcu gördüm

Çekilin benden! Çekilin benden! Fazla ağırdır taşıdığım yürek, sizin bencil hesaplarınız için. Hayır! Dokunmayın bana! Titremedi mi içiniz az önce, niyetimin soluğu değince size? Ruhum fazla aykırıdır sizin karşılık bekleyen elleriniz için. Uzak durun benden, ey gürültüyle beslenen methiyeler ve kendini hayır diye süsleyen boş övgüler! ... Evet! Tevazu sahipleri taşımalıdır erdemin yükünü, en anılmayanlar, en çok sabredenler; karşılık beklemeden veren o aydınlık ruhla