Ama Unutma, Kendinden Vazgeçmeyi Bildiğin İçin Ağır Geleceksin İnsanlara!

Üst insana neden “iyi insan” demediğimi mi bilmek istersin, kardeşim — iyiden doğruluğa giden yolu arayan? O hâlde zihnini değil, yüreğini aç da dinle beni; çünkü bu sözler, huzur arayanlara değil, içten içe yanmak isteyenlere söylenir!

“İyilik yapan iyilik bulur!” — kalabalığın ezberi budur. Evet! Sen de bir zaman bu söze sığındın; iyi olmanın, doğru olmaya yettiğini sandın.

Ah! Sen de onlardan oldun bir vakit; “kalbi temiz iyi bir insan olmak isterim” diyenlerden. Ama ben derim ki: yapılmayan her iyilik, kötülüğün ta kendisidir!

...

Buraya, bana gelişin ele verir seni: Bak, içindeki iyilik artık yetmez de ateş, kabuğunu yakar! Evet! İçinde bir şüphe doğmuş sende: Ateşin yanıyor; kalabalığın doğrusu, artık sana dar geliyor.

Ama önce söyle bana: şefkatli bir kalp misin, etrafına iyilikler dağıtan; yoksa “buradan ötesi eğriliktir — ve buradan ötesinde ben yokum!” diyen bir üst insan mı?

Ah! Sınır mı çiziyorsun — kendine değil, dünyaya ve “buraya kadar!” mı diyorsun varoluşa?

…

Evet kardeşim! İyilik rüzgâr gibidir; yön değiştirir. Ama doğruluk uçurumdur — geçildi mi, artık geriye yer kalmaz.

Şimdi söyle bana: rüzgârla yürüyenlerden misin, yoksa uçurumun kenarında titreyip geri adım atanlardan mı?

...

“Ne yaptığını” merkeze alan bir iyi misin sen; yoksa “neye razı olmadığını” bilen, hak ve kudreti sırtında taşıyan bir üst insan mı?

Hadi! Göster bana: sınır çizmeye cesaretin var mı, “buradan ötesi eğriliktir” diye haykırmaya kudretin var mı?

Evet! Bana söz verme; bedelini göster!

Uyanlardan değil, yön verenlerden olduğunu yalnızlığınla bildir!

…

Ah! Ne çok isterler üst insan olmayı; göklere yakın durmayı! Herkes bunu kendine yakıştırır; ama göğe bakmakla göğe yürümek arasındaki uçurumu pek azı sırtlanır!

Bana iyiler gibi doğruyu yapan değil, doğruluğun çarpışmasına bir an bile katlanamayan olduğunu göster!

Evet! İyi insan gibi ahlâkı sürdüren değil; üst insan gibi ahlâkın gevşemesine razı olmayan olduğunu göster bana.

Hâlâ ayakta duran nice yanlış vardır ki, “iyi olmak yeterlidir” diye masallar fısıldar.

Bir üst insan gibi, doğruluğun en küçük esnemesini bile tehdit saydığını anlat bana; büyük yıkımların değil, küçük sapmaların çökerttiğini görebildiğini…

…

Ahlâklı mı diyorsun kendine? O hâlde konuş bana ahlâktan! Ama yaşama değer kattığı için değil; onunla ayakta kalabildiğin için.

İsterim ki bir aykırı gibi anlat: neden ahlâksız yaşayamadığını. Çünkü ahlâk, bende bir süs değil — yaşamanın eşiğidir.

Sözlerinden okumalıyım: ne kadar ahlâklısın? Konuş! Ahlâk bozulduğunda boğulan bir üst insan mısın; yoksa iyi bir insan gibi sadece yorulan mı?

…

“Ben iyi bir insan olayım” diyen, iyi kalmayı amaç edinir. Ama “eğilirsem ben yok olurum” diyen üst insan, eğrilikle var olmamayı seçerek yaşar.

Söyle bana kardeşim: iyilik senin seçimin mi yoksa eğilmezsen yaşayamayacağın bir yazgı mı? Evet! Doğruluk sende bir değer mi, yoksa vazgeçilmez mi?

...

Ah! Vazgeçilmeyen her şey bedel ister. Bedel ağırdır; avuçlarını ısıtmaz — derini yakar ve kaçacak yer bırakmaz.

Bana terk edersen yaşayamayacağın doğruları getir; ödediğin bedelleri. Evet kardeşim, söyle!

Söyle ama yapmak istediklerini değil, terk edilirse seni yok edecek olanları. “Zor ama yapayım” dediklerini değil, “yapmazsam yok olurum” dediklerini.

…

Ne! Söyleyemiyor musun bana bir şey!

Sorularım acıtıyor mu kalbini? Ah! Bu bir erdemin sızısı değil; varoluşun çatırdayan eşiğidir!

Ah kardeşim! O halde sen, bu ıstırapla üst insana yürüyorsun. Yaşadığın bir ahlâk tercihi değil; içten çöken bir arayıştır.

Evet! Bu yol bir ahlâk seçimi değildir; ahlâk çökerse yüreğinle birlikte çökeceğin iç uçurumdur.

...

Ah! Kendiyle yüzleşmekten kaçmayan! Yanlışa eğilmemek için hüznünü benimle çağırdın ha!

Örnek gösterilen iyi insan çoktur ama sorularımla kendini hesaba çekip huzuru bozulan azdır.

Evet! Her iyi olan yalnız kalmayı ve aşırı sayılmayı göze almaz; iyi olmayı amaç edinmeyen üst insan ise eğilmemeyi seçer

Birçokları için “yeterince doğru” ayakta durmaya yetti ama sen kardeşim, evet, bu yanlış kokan doğruluğa tahammül edemedin.

Ama unutma, kendinden vazgeçmeyi bildiğin için ağır geleceksin tüm insanlara ve yalnızlığın sana yoldaş olacak.

...

Ey kardeşim, yaratanın yolundasın! İyiliği hedeflemeyen; varoluşu savunan. Evet Örnek olmayı amaç edinmeyen ama doğrunun kendisi olan!

Ey kardeşim, üst insanın yolundasın! Bu yoldan yürü, benim sevgimle yürü. Bu yol iyi kalmanın değil; doğruluk uğruna yok olmayı göze alanın yoludur.

Böyle söyledi P

18 Aralık 2025

Beykoz, İstanbul