Attığın Adımlar İyiliğin Tohumları Olsun!

Ey, sevgime yazgılı aykırı gençliğim!

Sen!

Evet, sen!

Beni duyuyor musun?

Güneş sevgimle üzerine doğarken,

Neden hâlâ mutsuz ve umutsuzsun?

Söyle bana!

Neden kendini yenilmiş sanıyorsun?

Neden hayatın rüzgârında savrulan

Bir yaprak gibi hissediyorsun?

Kendini bu kadar güçsüz görmekten,

Bu çaresizliğe sığınmaktan

Usanmadın mı hala?

Ama hayır!

Kendine eziyet ediyorsun.

Kendini mutsuzlukla zincirliyorsun

Düşmek mi? Düşeceksin elbet!

Ama unutma sen, yerde kalmak için değil,

Düştüğün yerden taş alıp

Savaşmak için tekrar kalkmak isteyensin!

...

Ne istiyorsun? Konuş!

Nasıl? Ümitli bir gelecek mi?

Başkasının getireceği

Bir umut mu bekliyorsun?

Hayır! Birilerinden umut dilenme!

Zorlukları iste – bırak gururun onları sevsin!

...

Kim?

Kim fısıldıyor kulaklarına?

Dış dünya mı, yoksa içindeki korkular mı?

Seni durduran ne?

“Dur! Vazgeç!” diyen de kim?

Yoksa seni durdurmaya yemin etmiş

Kıskanç diğerleri mi?

...

Hadi, itiraf et!

Kolay olanı biliyorsun, değil mi?

Sadece sıradanlar gibi nefes almak...

Hiçbir şeye dokunmadan,

Hiçbir şeyi değiştirmeden,

Bu dünyadan sessizce onlar çekip gitmek…

Bir gölge gibi kaybolup solmak…

Ama sen – evet, sen!

Sen daha fazlasını istiyorsun!

Sadece var olmak sana yetmez!

Bir taş gibi durmak değil,

Alev gibi tek başına yanmak,

Zor olanı başarmak istiyorsun!

...

Ne?

Zorlukları aşmak mı?

Kötü talihi parçalamak mı?

Hmm, Bu o kadar kolay mı?

Sanıyor musun ki onur, başarı ve gurur

Bir armağan gibi önüne serilecek?

Ah, ne büyük bir yanılgı!

...

Ve şimdi sen,

Tüm engellere rağmen yürümek mi istiyorsun?

Tüm zincirleri kırıp özgürlüğe ulaşmak mı?

Peki, bedelini biliyor musun?

Bu bir başkaldırıdır!

Bu, zincirleri parçalamaktır!

Ama zincirleri kıran her ruh,

Düşman kazanır!

Hazır mısın?

...

Sana söylemediler mi?

Adaletsizlikle savaşmak zor,

Ama adaletsizliği doğuran her şeyi

Kökünden söküp atmak…

İşte bu, çok daha zor!

Ama sakın sorma bana!

Cevapları kendi içinde bul!

Çünkü sen, özgür bir aykırı ruhsun!

Ve sen, benle fark ettin bunu!

...

Şimdi bana bak!

Beni kendinle oku… ama sadece beni değil!

Kendini de benimle oku!

Ve bende, kendi sevgi ateşini bul!

...

Ey, her şeyden çok sevilen!

Şimdi ne yapacaksın?

Geri mi çekileceksin?

Yoksa kendi kaderini

Benimle mi çizeceksin?

O halde kalk!

Zorluklara meydan oku!

Kötü talihi parçala!

Korkularını gölge gibi ardında bırak!

Ve yürümeye başla!

Daha büyük bir insanlık için savaş!

Öyle bir yürüyüş olsun ki bu,

Bastığın toprak hayat bulsun,

Attığın adımlar iyiliğin tohumları olsun!

...

Ve sen, ey yürüyen aykırı ruh!

Benimle yüksel!

Çünkü bu kutsal yürüyüş seni yüceltirken,

Sende benim gururum olacaksın!

İşte bu! İşte bu!

Yalnızca büyük ruhlar,

Yalnızca büyük yürekler,

Yalnızca gerçek cesareti olanlar,

Bu zorlu yürüyüşü göze alır!

Tıpkı senin gibi...

Ve sen!

Evet sen, aykırı gençliğim!

Bu kutsal yürüyüş seni yüceltirken,

Sende benim gururum olacaksın!

12 Mart 2025

Ataşehir, İstanbul