Bende Bulamazsın, Ümitsizliğin Gölgesini Bile!

Ey varlığı sevgim olan!

Şimdi sor, ne varsa aklında!

Sözlerimin değerini bilip taşıyan kalbin,

Sana olan düşkünlüğümü fark edene kadar

Hadi sor, ne varsa aklında!

Ama biliyorum sonunda,

Zihnindeki sorgular silinse de

Kalbine dokunan cevaplarımla,

Bu sefer de varlığımın

Sıra dışılığını sorgulayacaksın.

Şüpheyle dokunan gözlerine yemin olsun,

Sorulmamış soruların altında ezilen değilim!

Zihnindeki ağırlık kalbine çökmeden önce,

Hadi saklama sorularını, hadi sor!

Sakın unutma!

Ben yalnızca düşündüren değilim,

Ağırlaşanları da hafifletenim!

Ama biliyorum sonunda,

Sana yakın gelen aykırılığım,

-Başkalarında hiç görmediğin için-

Aynı zamanda sana tanımadık gelecektir.

Ama olsun, belki beni öğrenirsin:

Ben bir kimse değilim,

Sadece aynı türden olan bir benzerinim!

…

Neden mi bir şeyler yazıyorum?

Yalnızca karaladığım yazıların sonunda

Kendimi sende bulmak için!

Evet! Anlaşılamayan birisi olmak yerine

Seninle anlaşılıp, bilinir olmak için!

…

Neden mi yanına geldim?

Kendini anlaşılmaz bulup

Herkesten uzaklaştığını

Ve içsel bir yalnızlığı seçtiğini

Gördüğüm için!

Neden mi bu gece yanına geldim?

Varlığına inanmadığın kendi değerini,

Sevgimle sana göstermek

Ve yeteneklerini nasıl kullanacağını

Sana öğretmek için!

…

Ne zamandan beri mi,

Sendeki aykırılığı bilenim?

Hiç kılıç kuşanmadan

İçinde bir savaş taşıdığını

Fark ettiğimden beri...

Beni ilk gördüğünde

Bendeki aykırılığı fark ettiğini,

Fark ettiğimden beri...

Yabancılığımdan uzaklaşmaktansa,

Benzerliğime yakınlık hissettiğini

Bildiğimden beri...

...

Ne! Zalimlerin kudreti,

Mazlumların çığlıkları mı,

Sürükleyen seni soylu yalnızlığa?

Hayır, yıldızlı geceme ant olsun, hayır!

Kendi iç sesini bastırıp başkalarını dinlersen:

Kendini bilmeyenler tarafından

Tanımlanmayı kabullenir

Ve eşsiz yeteneğini artık,

Bir anormallik sanırsın.

Hayır! Şüphesiz sen,

Aykırı bir yeteneksin, sevilen!

...

Yoksa umutsuz olmamı mı bekliyorsun?

Hayır! Kendi umutsuzluğunu

Boşuna aramasın gözlerin üzerimde!

Ey, sevgili gençliğim!

Hala öğrenemedin mi?

Bende bulamazsın,

Ümitsizliğin gölgesini bile!

Gülümseyen güneşe yemin olsun!

Çünkü ben, en aykırı olanım!

…

Ne! Yoksa içimi mi okumak istiyorsun,

Hem de en uzak gözlerle?

Ey! Her şeyden çok sevilen!

Beni diğerleri sanma:

Ben senin içinden yankılanan

En aykırı sesim!

Ey kendi ışığından kaçıp

Kendini karanlık gölgelerde saklayan!

Sen beni dinlediğinde,

Kalbinde yankılanan yalnızlığı duyarım.

Aslında sende kendini,

Bende arayansın!

...

Ey, kendi elleriyle ördüğü duvarların

Ardından bana bakan!

Kendindeki aykırılığın daha büyüğünü,

İlk kez bir başkasında mi fark ettin?

Bil ki yabancı gelen bu bakışlara

Alışkınım ben.

İdealleri seslendiren varlığım

Sıra dışı gelen olsa da size,

Bende kendi aykırılığınızı bulmanıza

Alışkınım ben.

…

Senin hakkında ne mi biliyorum?

Ey ters yüz olmuş kum saatim,

Sende benim gibi

Neden insanlar böyle dersin durursun,

Dudaklarını ısırarak.

Tesadüf sandığın şey ise

Benimle karşılaşman değildir,

Kalbimin perdesiz olduğunu görmendir.

...

Bunu nereden mi biliyorum?

Ey, sevgili gençliğim!

Aynı türden bile olsak,

Bunu bu yaşta anlayamayacaksın!

Kendi içindeki fırtınayla barışmadan

Bunu asla anlayamayacaksın.

Hayır! Bu kolaydır bana!

Ama sorma gerisini,

Anlatırım belki bir gün,

Zamansız başka bir gece.

…

Ben sana neyi mi öğütlerim?

Kendi içinde yuvalanmış yeteneğini,

Sıradanların bataklığında

Boğulmaktan kurtarmak istiyorsan

Ve kolaylıklar arasında değil,

Birbirini tamamlayan zorluklar içinde

Kendi varoluş hikayeni yazmak istiyorsan

Bana kulak ver!

Ey her şeyden çok sevilen!

Yeteneği;

Sıradanların koyduğu sınırlarla çizenlerin,

Hâlâ üstün olduğunu sanmasını

Kabullenme, yeter!

Sana çılgınca gelecek biliyorum ama

Sen önce kendi aykırılığını sev

Ve şımart kendini, alabildiğine!

Evet! En az benim sana sevgim kadar

Kibrini esirgeme kendinden!

23 Şubat 2025

Çankaya, Ankara