Evet! Ben Herkesi, Sevgi İrademin Esiri Yapmak İsteyenim!

Ey insan...

Sana geçmişi “unut” diyemem.

Unutan eksilir.

Eksilen unutur ki, kendini yitirir.

Ben unutmam.

Ben hatırlayanım.

Hatırladıkça var olanım.

Sana yapılanı bilirim —

Ama seni onunla tanımam.

Yaraların da gözümde,

Yaktıkların da...

Ama yine de sende kalan

İyiye inanırım.

Karanlığının içinden geçerim,

Ama orada kalmam.

Çünkü ben gözümle değil,

Gözlerinin ardında titreyen ışıkla görürüm.

Ben sana dokunmaya geldim —

Ama kırmaya değil.

Kırıldığın yerde oturmaya geldim.

Kendini terk ettiğin köşede,

Sana seni hatırlatmaya.

Ben seni,

İyi ya da kötü olduğun için değil —

İnsan olduğun için seviyorum.

Çünkü bilirim…

En derin uçurumların kıyısında bile

Bir çiçek büyür —

Ve ben o çiçeği görenim.

Evet! Ben en aykırı olanım.

Uyuyan gözlerle bana bakanlara

Bir keresinde şöyle seslendim:

“Sevgideki çılgınlığım mı gülünesi gelen size?”

Hayır! İçimin diğer parçası (E1)

Zorbaları çiğneyip geçmekten

Çok hoşlansa bile,

Ben, evet ben (E2)

Günahlarından dolayı

Onları suçlamaya gelmediğimi

Hayretle karşılamalarını görmek

Ve sevgi irademin esiri yapmak isteyenim.

Evet! Bayağılığı uysallaştırmak

Ve güzelleştirmek daha zor değil mi?

...

Bu zahmete neden mi girenim?

Ey çok sevilen!

Bunu kendimi denemek

Ve ne olduğumu öğrenmek için yapanım.

Çünkü -mutluluk veren olmayan- asalet,

Sadece başkalarıyla ulaşılan bir olgudur, bende

Evet! Kendi kendimi yenip yukarı çekerek,

Yenilmez gücümün sinsi başarılarından uzaklaşıp,

Canlı canlı gömülmüş acılarla

Kusursuzluğa ulaşmaya çalışanım.

Evet ben! Üst bir zihne sahip

Bir insan olmak isteyenim!

Evet! İşte tam da bu yüzden:

Ben zorbaların önünden geçip gitmem.

Yanlarına sevgimle otururum —

Ama suçlarını affetmek için değil.

İçlerindeki son insanı uyandırmak için.

Gençliğimde ezmek istediğim zalimleri,

Hayata katmak ve iyiyi büyütme işinde

Onlarla var olmak isteyenim.

Evet, onları da kazanıp

Sevginin esiri yapmak isteyenim.

Kolay olanı seçmem ben.

Bayağılığı yargılamam —

Evet, güzelleştirmeye çalışırım.

Ben affederim.

Ama affetmek, unutmak değildir.

Yakına almak hiç değildir.

Severim evet…

Zalimi de, suskunu da,

Beni anlamayanı da.

Çünkü ben insanı,

Olabileceği hâliyle bilip sevenim.

Ama yürümem herkesle.

Her sevgi, beraber yürüyüş değildir.

Bazı yollar

Kendime zarar vermeyecek kadar kutsaldır.

Ve artık biliyorum:

Bazı sevgiler, bir mesafeye muhtaçtır.

Yaklaştıkça eksiltir.

Uzaklaştıkça korur.

Ben ikinci bir şansı veririm —

Ama üçüncüsü artık senin değil,

Benim vicdanımın sınavıdır.

Merhametim sınırsız olabilir.

Ama sınırlarım kutsaldır.

Kapımı açık bırakırım,

Ama herkes gelip kalbimin ortasında

Ateş yakamaz.

Anlamaya direnenle savaşmam.

Sadece susarım.

Sessizliğim bile onun adına üzülür.

Çünkü benim susmalarım

En yüksek farkındalıktır.

Ben sevgimi herkese sunarım —

Ama yakınlığımı herkese vermem.

Çünkü ben,

Kendimi dostluktan koruyacak kadar sevebilenim.

Ve sen, ey insan...

Beni sevmeyen olabilirsin —

Ama ben seni,

Kendimi terk etmeden sevmenin

Ne demek olduğunu bilenim.

Bir gün biri sorarsa:

“Bu kadar sevdin... ama neden bazılarına uzak kaldın?”

Gözlerimi göğe kaldırır

Ve şöyle derim:

Ben yalnız görüneni değil —

Görünmeyeni sevmek için geldim.

Başkalarının sevmediklerini

Sevmek için geldim.

21 Nisan 2025

Sincan, Ankara