Ey İnsan! Avuçtaki Zenginlikle Mi Övünürsün Hâlâ — Sevgi Kalbinden Firar Etmişken?

Överim hakikatin eşiğinde bekleyeni; odur bencilin niyetini sezerek değeri savunan. Ey insan! Nedir seni hâlâ arzuların sofrasına çağıran, ha — nedir seni kendinle alçaltan?

Yüce bilirim insanlık onurunu koruyanı ve el açıp barışa çağıranı; ah! O’dur ruhların eğri çizgisini düzelten. Evet! O’dur hakķı doğrultup yanlışın kamburunu utançla yere seren!

Katarım dorukların safına o yiğidi ki, kendinden uzak olana bile hakkını teslim eder; zira adaleti, zalimin önünde çakan bir şimşeğin çığlığıdır! Duymazsın sen onu, ey insan — ama kalbiyle zulmü paramparça eder.

Ah! Bilirim kalbine ilk şehadeti diken o ateş sahibini; iyilik kapı kapı dilenilmez ondan. Evet, ey insan! Kendine yanmadan kimseyi ısıtamazsın sen!

Ve yüceltirim merhameti adaletin yanına koyanı; odur kararmaya yüz tutmuş kötülüğü yerinden koparan. Ah! O’dur öfkeyi insanın göğsünden kazıyıp atan!

Överim yapılmayanın yükünü tek başına taşıyanı — tembelliğin suskun kayasını omzunda doğrultanı. Ha! Nedir seni emekten kaçıran o hafiflik sevdası, ey insan; nedir seni gücünden geri çeken o bencil nefes?

İşitirim zamanın yarığından o haykırışı — uyuyan değeri bir tek nefeste kaldıranı. Evet! Bin yıllık sessizliği parçalara savurur o. Sen mi? Kendi fısıltının gölgesinden bile irkilirsin, ey insan!

Gördüm nefesini kudrete çevireni — zalimin dönen çarkına ışığı vereni. Ah! O ışık ki, iradenin çelik yumruğunda doğar ve kırılacak olanı keyifle kırar.

Ah! Severim üstünlüğü kendi üzerinden söküp atanı; çünkü inanır: gerçek yücelik, kendi karanlık gölgesini alt edenindir. Ey insan! Kendi gölgen seni boğuyorsa, bil ki suç gecenin değildir!

Çağırırım göklerin adıyla kimseyi yalnızlığın karanlığına bırakmayanı; ondadır insafın diri tohumu. Evet! Odur geceyi yaran sevgi dolu hançer! Ve ben tanıklık ederim: göklere yükselen o nefese.

Yüceltirim duygusunu aklın kılıcında tartanı; taşkınlığın zincirini elleriyle kıranı. Ey insan! Söyle bana — kim yenebilir seni, sen kendini yenmeden önce?

Överim adımının sonucunu görerek yürüyeni; çünkü bilir: hikmet toprağına düşen her adım, kaderin taşını yerinden oynatır. Ve taş yerinden oynayınca, kutsal gök de insanla gururlanır.

Görür gözüm ufkun ötesini: geçmiş yanlışların dersini kuşananı; ah! odur geleceği sabırlı bir umutla var eden.

Ey insan! Söyle bana. Avuçtaki zenginlikle mi övünürsün hâlâ — sevgi kalbinden firar etmişken?

08 Aralık 2025

Yıldız, Ankara