Kalbinde Ümidi Yaşamamış Bir İnsan, Hakikati Yeryüzüne İndiremez!

Ey dostlarım!

İçinde bulunduğumuz bu düzen,

Yalnızca iyileştirilmesi gereken değil;

Bütünüyle yıkılması

Ve değerlerle yeniden inşa edilmesi

Gereken bir yapıdır.

Ama biliniz ki,

Bu yük ne tek bir omza sığar,

Ne de tek bir akılla taşınır.

---

Ey aynı sofrada oturup da susanlar!

Şunu da bilin:

Zulme karşı sessizlik, erdem değil;

Korkunun kutsanmasıdır.

Ve hiçbir suskunluk,

Bir insanın gözyaşından

Daha masum değildir.

---

Peki ya biz?

Bunca suskunluğun arasında

Ne kadar arınabildik kendi kirimizden?

Kaçımız, değiştirmek istediğinden önce

Kendi içindeki tortularla yüzleşti?

Ben size mücadeleyi değil,

Öncelikle yanlışlarınızdan

Arınmayı öğütlüyorum!

Çünkü bu çürümüş yapıyla savaşmak da yetmez,

Önce onun içimize sinmiş,

Görünmeyen izlerini

Kazıyıp yok etmemiz gerekir.

---

Ey kendi değişmeden değişim isteyenler!

Unutmayın:

Kurumsal bir dönüşüm,

Önce kişisel bir devrimle başlar.

Kendi benliğinde kötüyü kovmayan,

Hiçbir sistemi temizleyemez;

Değişimi gerçek kılmaz.

---

Ve siz…

Ey oturduğu yerden

Sistemin değişmesini bekleyenler!

Eğer bugün biz adaleti arıyorsak,

Bu; zamanında adil davranmadığımız içindir.

Eğer burada güven arıyorsak,

Bu; aramızdaki bağları kaybettiğimiz içindir.

Biliniz ki:

Bir toplumun çöküşü,

Adaletsiz yöneticilerle değil—

Adalet talep etmeyi terk etmiş

Vicdanlarla başlar.

O hâlde değişim,

Bir bildiriyle, bir liderle,

Bir kuralla gelmez!

Değişim;

Kendi içindeki karanlıkla,

En sessiz ve en dürüst biçimde

Yüzleşebilenlerin yüreğinde doğar.

Ve unutmayın:

Kalbinde ümidi yaşamamış bir insan,

Hakikati yeryüzüne indiremez!

12 Mayıs 2025

Kazan, Ankara