Ve Sonra Diyorsunuz Ki: “Bizler Motive Değiliz!”

Ey liyakatsizliğini sadakatle örtmeye çalışan payandacı yöneticiler!

Unvanın ardına saklanıp liderlik mi taslıyorsunuz?

Siz, evet siz — kifayetsiz muhafızlar!

Değerli insanları büyütmekten korktunuz; çünkü büyüyen her birey, sizin aczinizi görünür kılardı.

Cesaretten ürktünüz; çünkü cesur biri yükseldiğinde, sizin yükseklik oyununuz çökerdi.

Otoriteyle hükmetmeye çalışan ey korkak yöneticiler!

Siz hiçbir zaman değerleri korumaya çalışmadınız; sadece koltuğunuzu kaybetmemeye uğraştınız.

Evet! Her ışığı söndürdünüz ki, herkes gölgenizi uzun sansın.

Ey içi boş koltuklarda büyüyen küçük tanrılar!

Siz, değerli bireyler yetiştirmekten değil, yönetilebilir kopyalar üretmekten yana oldunuz.

Çünkü cesur bireyler size ayna tutar diye korktunuz!

Çünkü yetenekli olanın gölgesi, sizin büyüklük yalanınızı örterdi!

Şimdi size soruyorum:

Ne zaman insanların ışığını söndürüp, sonra onları “parlamıyorlar” diye suçlamaya başladınız?

Ne zaman korkak yönetiminizi “denge”, suskunluğunuzu “olgunluk” diye pazarladınız?

Ve en kötüsü: Ne zaman birinin sesini bastırmayı, liderlik sanacak kadar küçüldünüz?

Siz, evet siz karanlık ruhlar!

Geleceğiniz için insanların ruhlarını aşındırarak,

Ve kurumları kariyer mezarlığına çevirerek,

Hâlâ kendinizi lider mi sanıyorsunuz?

Siz kendinizi kandırırken, ben gerçeği söylemek için buradayım.

Size benzeyen değil, size karşı duran biri olarak!

Ve şimdi sesleniyorum:

Artık yeter!

Biz bu düzeni onarmaya değil, yıkmaya geliyoruz!

Çünkü biz, rüzgârla savrulan değil; o rüzgârı tersine çevirenleriz!

Maske takan yöneticiler — titremeye başlayın!

Çünkü biz, itaat etmek için değil; yeni bir dünya var etmek için geliyoruz!

Ve şimdi…

Ey doğmadan batan güneş olmak isteyenler…

Sizi uyandırmak için bu sözler!

Çünkü sizi sarsmak için önce duvarlarınızı yıkmam gerek!

Şimdi sizler söyleyin bana:

Güvenin olmadığı bir yerde insan nasıl var olabilir?

Önce ses kaybolur, sonra yürek susar.

İnsan, önce kendine yabancılaşır; sonra diğerlerine…

Ve bir sabah uyanır: aynaya bakar ama artık kendini göremez.

Çünkü siz, sadece kurumları değil, insanın kendini bile yitirdiği bir düzenin içinde sessiz kalmayı seçtiniz.

Ve sonra diyorsunuz ki: “Bizler motive değiliz.”

Oysa amacı olmayan bedene, hangi değer işler?

Ey çürümüş sistemlerin içinde sızlanıp duranlar…

Ayağa kalkın! Ve kendiniz olun.

Başkalarının gölgesi olarak yaşamak mı istiyorsunuz...

Yoksa herkesin birbirinin varlığını onurlandırdığı bir hayatı mı?

İçinde korkunun değil, güvenin hüküm sürdüğü bir geleceği mi?

Hadi! Kalkın ayağa, ayaklanın!

Karanlığı lanetlemekle oyalananlardan değil,

Elinde bir kıvılcımla geleceği inşa edenlerden olalım!

24 Mart 2025

Sincan, Ankara