Ve Şimdi Ben, Sana İyi Dilekler Değil, Bir Ayna Getirdim!

Ve E2 dağı aştı, suskunların yurduna indi, ve orada onu, kendine küs bir siyah kuğu bekliyordu: gözleri kararmış, sesi susmuş, yüreği zincire vurulmuştu. Ve E2 ona seslendi, sesi derinlikten gelen bir çağrı gibiydi, saçları rüzgârda dalgalanıyordu:

---

Ey karanlığı kutsayan kuğu!

Bozuk gözlerinle dünyaya bakıyor ama kendini göremiyorsun.

Sırtını dönmüşsün yaşama,

ama hâlâ kalbinin bir köşesinde,

küçük bir kıvılcım—fısıldıyor sana:

“Ben buradayım… beni unutma.”

Sana soruyorum:

Ne zaman vazgeçtin kendinden?

Ne zaman içindeki ateşi küllere layık gördün de rüzgârlara savurdun?

Kendine küserek cezalandırdın hayatı;

sandın ki dünya senin gözyaşlarına eğilir.

Hayır, eğilmez!

Dünya seni beklemez, çünkü dünya kördür!

Ama ben gördüm seni.

Ve bu yetmez mi sana?

---

“Kimse beni anlamadı!” diyorsun.

Peki sen, kendini anlayabildin mi?

Kendi gölgene bile küstün,

ama unutma:

gölgesine küsen, kendi güneşini de boğar!

---

Ey kendi kudretinden sürgün düşmüş!

Kime dargınsın?

Zamana mı, yoksa zamanın içine gizlenen kendine mi?

Hakikati ağır buldun,

ve sırtına yalanlar giydirdin.

Ama ben sana söylüyorum:

Sen bu değilsin.

Sen, aynaya küsmüş halinin yankısı değilsin!

---

Ey mutsuz siyah kuğu!

Güzelliğini göremeyen sen,

başkalarının bakışıyla kendini boğan sen,

kendi gözlerinden korkar mı oldun?

Biliyorum seni.

Ne zaman aynaya baktım, seni gördüm.

Ne zaman içime döndüm, acını duydum.

Sana benziyorum.

Evet, ben de bir zamanlar kendimi yargılarla yaktım.

Ama şimdi, karanlıkta bile görebilenim.

Suskunları duyanım.

Aykırı olanım.

---

Birileri seni görmedi diye, sen de kendini görmeyi bıraktın.

Bu, en büyük ihanettir:

kendini inkâr etmek.

Sana bir sır vereyim mi?

Sen çok sevilensin.

Ama önce sen, kendini sevmelisin.

---

Kalk!

Evet, şimdi kalk!

Ama benim için değil—kendin için!

Kendi aykırılığını hatırlaman için!

Hayallerin hâlâ seni bekliyor.

Yeter ki çağır!

Çünkü bu yol, sadece yürüyene açılır.

---

Ey suskun ruh!

Sana kanayan yaranı söyleyeyim mi?

En çok, içindeki ışık görülmediğinde yanarsın.

Ama senin ışığın hâlâ orada,

özgüvenin sesiyle uyanmayı bekliyor.

---

Ey aykırı geçmişim!

Sen külleri tutuşturacak kıvılcımın ta kendisisin.

Ama doğuşu düşüş sandın,

umudu aldanış bildin.

Yeter artık!

Gözlerini karanlığa değil,

aydınlığa ayarla!

---

Sen yıkılmadın.

Sadece bir süre dinlendin.

Şimdi susma!

Ya susarsın ve gömülürsün,

ya da küllerinden bir çığlıkla yükselirsin!

Seçim senin.

Ama unutma:

Kendine ihanet edenin karanlığı bile ona sırt çevirir.

---

Ve şimdi ben,

sana iyi dilekler değil,

bir ayna getirdim.

Ve tokadı: Gerçeğin tokadını.

Bak aynana!

Eğer hâlâ içinde kıpırdayan bir umut varsa—

sen hâlâ bir amaç taşıyorsun demektir.

Ve işte o zaman:

Bu hayatla savaşmak bile bir keyif olur sana!

18 Nisan 2025

Yıldız, Ankara