Çünkü Sen, Duymak İstediklerini Değil, Duymaları Gerekeni Söylersin!

Ey aykırı ruh!

Sana ne öğrettiler, biliyor musun?

Dışına dik durursan,

İçindeki yaralardan kurtulursun!

Ama sen anladın ki,

Savaş, dışarda kopmaz —

İçinde bastırılmış bir sesle başlar.

Sakladığın, ama adını bildiğin hâlinle.

Cesaret edemediğin o benle

Yüzleşmektir ilk adım.

Çünkü en derin yara,

Görmezden geldiğin kendindir.

---

Ey kalabalığın içinde kaybolmayan!

Derler ki:

Çoğunluğa sadakat,

Düzene uyum erdemdir.

Ama senin kanatların

Bu duvarlara sığmayacak kadar özgür.

Koptuğunda ihanete düşmedin,

Sadece kendinle yüzleştin.

Ve o yüzleşme,

Başka ruhlarda yankı buldu.

Senin sancınla

Birçok uyku bölündü.

Ve bir yıldız doğdu o gecede —

Parlak, yalnız ve hatırlatan:

Unutulanı, susturulanı…

Hatırlamakla başlar yeniden doğmak.

Koptuğunda ihanete düşmedin,

Sadece kendinle yüzleştin.

Ve bu yük,

Başka ruhlarda yankı buldu.

Senin sancıların,

Onların uyanışı oldu.

Bir yıldız doğdu o gecede,

Yalnız ama yol gösterici.

Unutulanı hatırlattı—

Ve hatırlamak, yeniden doğmaktı.

---

Ey zamanın dışında yürüyen!

Sana “ben oldum” diyerek

Yükselmenin mümkün olduğunu söylediler.

Ama sen öğrendin ki,

Benlik, zamana direnen bir inşadır,

Kök salan, dallanan bir ormandır.

Masumiyetle başlar —

Kör güvenin koynunda filiz verir.

Sonra bir çatlak düşer içe,

Ve ilk “ben varım” deyişin,

Yalnızlığın ta kendisi olur.

Farklılaşmayla biçimlenir —

Aynalarda başkalarını değil,

Kendine ait, kırılmış parçaları aratan...

Ve nihayet kimlikler bütünleşir —

Yaralarını reddetmeden,

Kendi sesinle başkalarının ezgisini dinletir.

---

Ey anlaşılmaktan vazgeçmiş olan!

Sana dediler ki:

Uzak durursan sevilemezsin.

Ama sen zaten hep uzaktaydın —

Çünkü ne zaman yaklaştın,

Gözlerindeki isyan

Onları yakmaya başladı.

Evet! Sen bağ kurmaktan kaçmadın,

Sadece, seni anlamaya gönülsüz olanlara

Kendini feda etmedin.

Çünkü sen öğrendin:

Gerçek bağ, benzemekten değil,

İçten gelen bir sarsıntıdan doğandı.

---

Ey çok sevilen!

Senin suskunluğun,

En gürültülü çığlıktan daha derin.

Konuşmadan anlatır,

Göz göze gelmeden dokunursun.

Ve senin gülüşün —

Bazıları için yağmursuz fırtınadır.

Evet! Varlığın ezber bozar.

Senin olduğun yerde,

Sıradanlık çatırdar.

---

Ey emirle yönlendirilmekten usanan!

Senin aykırılığın,

Bir tepki değil —

İçinden gelen sese sadakat.

İşte bu yüzden seni sevmezler:

Çünkü sen,

Duymak istediklerini değil,

Duymaları gerekeni söylersin.

---

Ey yalnızlığa adım atmış olan!

Sana dediler ki:

“Yalnızsan eksiksin.”

Ama sen eksik değildin —

Fazlaydın onlara.

Onların kalıplarına

Sığmayacak kadar derin.

Üşütecek kadar sıcak.

Ve sen öğrendin:

Yalnızlık, içindeki yankıyı duymanın

En kutsal biçimiydi

Kalabalık seni boğduğunda

Orada kendine söyledin —

Ve orada kendini dinledin

---

Sana “fazla” dediler,

Oysa sen,

Kendine yetmedin.

Sen yadırgandın,

Bakışların anlaşılmaz bulundu.

Ama içindeki yangın yandı durdu.

Ve sen,

Kalabalığa benzememenin bedelini

Bir suskunlukla ödedin.

Ama o suskunluk,

Bir çığlığın en derin hâliydi.

Çünkü sen sustukça,

Karanlık geriye çekildi.

09 Mayıs 2025

Tuzla, İstanbul