Ergün Gültekin

Ah, etiğin düşmanıdır bu günümüz liderleri; ardına takılan herkesi sürükler yoldan çıkışlarıyla. Nice çark döner ıssız kalelerde: karanlıkla fısıldaşırlar yasalarıyla, – susarlar yüreğin sorusu karşısında. Ah! Koltuğa oturuyorlar: ama dokunabiliyorlar mı yüreklere? Dikilin karşısına ve deyin ki: "Vay, tüm yönetenlerin körlüğü! Vay, akılların tutulması! Vay, unvana duyulan arzu! Vay, güçteki müthiş hapsoluş!" (...) Ey kardeşlerim! Etik bilgiyle yıkanmayan, onurunu yitirme tehl

E1 uzun süre sonuçsuzca oyalanarak düşündükten ve aylak aylak dolaştıktan sonra, -günün ağırlığının omuzlarına çöktüğü- akşam vakti yeniden kendi içine döndü. İçinin en dip eşiğinde -evet, kalbine ölçülebilir ama kaçınılmaz bir mesafe kadar yaklaştığında- hiç beklemediği bir şey oldu: yeniden o tanıdık iç çağrıyı duydu. Ve tuhaf olan şu ki, bu defa bu ses ne zihninin ne de dünyanın gürültüsüne aitti; yalnızca kendi vicdanından geliyordu. Ama çok uzun, çok katlı, üst üste b

Demek artık beklemek istemiyorsunuz; kendinizi denemeden, yönünüzü ateşe vurmadan, yalnızca bulunduğunuz yerin sıkıntısından kurtulmak için ilk koltuğa oturmak istiyorsunuz, siz acele edenler! Evet! Demek ki istemiyorsunuz onu, bir amaca tutunmayı, siz kaçışı bir mutluluk sanısı diye yüceltenler! ... Bakın, bu aceleyi seçen yüzler solgun; başlar dik durur, ama bir mutsuzluk konuşur gözlerinde: “Bu yer beni küçültüyor: yeter ki buradan kurtulayım” — ah! böyle konuşuyor bakı

Bugünün kalabalıklarında ağır ağır yürüyen yaratıklar vardır; korkuyla bağlanmış dillerini itaat gibi boyunlarında taşırlar. Oysa bir varlığın kendi yolunda yürüyüp yürümediği ayağının yere vuruşundan anlaşılır. Ve işte, Gözüm sizi seçti — Ey aykırılar. Suskun, çekingen, Adım atmaktan ürken bir varlık gibi; Sık sık bir köşeye çekilirken gördüm sizi! ... Uyumluluk mu? Bırakın o yaldızlı zincirleri ve bütün o aldatıcı parıltıları! Çünkü ateşle yanılmak, kül olup yerinde say

Ah! Gene geldin, değil mi? Bir avcı gibi, bulutların ardından sarkarak... Adımlarını duyuyorum içimde, ey hakikat — Sinsisin, ama tanımayacak kadar değil. Doğrularımın ortasında yürüyorsun şimdi, Bildiğim her gerçeği ezerek!   ... Sen! Gözlerimin arkasında pusudasın. Avcı gibi değil, artık bir cellat gibi... Konuşsana! Neden huzurumu kemiriyorsun akşamın içinden? Neden düşüncelerimin ortasına Paslı bir hançer gibi saplanıyorsun?   Ne istiyorsun benden, ha! — Bir teslimiyet mi

İçlerinden bir danışmanın çıkıp erk sahiplerini uyarması ve değerlere yaslananlara kurumlarda tüm paydaşlar için bir saygınlık alanı bulunduğunu bildirmesi, çıkar grupları için şok edici oldu; bu yüzden bana “bu elbette apaçık bir yanlıştır” dediler. ... Şüphesiz kurumsal değerler örgütsel adaleti kurar; sonrada sorumluluk alıp başarılı olanları mükâfatlandırmak için liyakate dayanan atamaları gerçekleştirir. Ama liyakatı reddedenler; -onlar adamcılık ve kayırmacılığı sürdür