Ergün Gültekin

İşten ayrılmamayı, bulunduğun yere tutunmayı öğütleyenler vardır, kardeşim! Evet! İş hayatı, sahip olduğu konumu kaybetmemeyi doğru yolda yürümek sananlarla doludur. Ve bir kez kazandıklarını, yürüdüğün yolun doğruluğuna delil saydın mı, ah! Yolunu sorgulamayı bırakırsın; elindekileri korumaktır artık kaygın. Böylece ömrünü de kazandıklarına bekçi edersin. İşte bu yüzden nice çıkmaz yol yıllarca yürünür! Yol hâlâ doğru olduğu için mi? Hayır! İnsan, üzerinde biriktirdiği bunca

Kardeşim, senin için bir sorgum var. Bunu kararının ardına, onu doğuran aklın derinine bırakıyorum. Hükmünün hangi derinlikten yükseldiğini görmek için. Evet! Hükmünün doğruluğunu bir yana bırakıyorum; hükmü veren seni sorguluyorum. Bakalım tahtında kim oturuyor! ... Hmm! Bunaldın, ayrılmak ve başka bir yola yürümek istiyorsun. Fakat sana soruyorum; karar vermeye ehil bir insan mısın sen? Sorarım, ha! Öfkeni aşmış da kırgınlığını susturmuş musun? Evet! Arzunun hâkimi, kendi h

I. Ey canını yaşama sımsıkı bağlayan güzel! Hayır! Manayı sormak değildir ilk işi insanın — yaşamak ister ilkin! Muhtaç gelir dünyaya; daha kendi adını bilmezken — dünya çoktan karşısına dikilmiştir! Yer ister kendine, hayatın bağrında. Sonra bir sınır çizer çevresine: “Ben!” Ha! İşte orada yükselir, ilk küçük kalesi insanın. … Ayrılırsın seni taşıyan ellerden — kendi yükünü omuzlarsın artık. Kendi ateşine bekçi, kendi lokmana emekçi olursun. Derken bir başka soluk karışır so

I. Ben de iyimserliğe sığındım bir zamanlar. Evet! Kötüyü gördüm — ama sonucu bilmeden yürümeye yüreğim yetmedi! Ah, belirsizlik ağır geldi bana; ben de geleceği erkenden iyiye hükmettim ve o hükme tutunarak yürüdüm! Ama şimdi soruyorum kendime: “Bu iyimserlikte neyin nesi? Ya ben yanlışsam? Ya ümidin asıl sınavı, sonuç henüz karanlıktayken başlıyorsa? Ya insanlar, yarından hiçbir söz almadan ve iyiden yüz çevirmeden onunla yürüyebiliyorsa?” ... Sonra dönüp kendi ümit dediğim

I. Gözlerin hâlâ üzerime dikili; karanlıktan avını kollayan gözler gibi, yokluyor, hüküm dileniyor benden. Arıyorsun. Ne arıyorsun bende, sen, ey kendi hükmünü yitirmiş, başkasının ağzında kendi cevabını arayan yolcu? ... Ha! Konuştun yine. Dilin yine senden önce yürüdü; daha sen kendine yetişemeden, hükmünü de ardına taktı, ha? Söyle öyleyse! İnsanı üst insan yapan nedir? ... Yaşamak mı? Hayır! Solucan da yaşar, ağaç da! İnsanın yüksekliği, aldığı nefesten değil; kendi soluğ

Ey kardeşlerim! Sizi bu denli pervasız kılan neydi ki, sorgulanmayan bir hayatın içinde hâlâ kendinizden hoşnut dolaşıyorsunuz? Ah! İnsan, vicdanını sorgulanmadığında kendi hükmünü hakikat sanmaya başlar. … Ey kardeşlerim! Yüreğime ağır gelse de söyleyeceğim: Sizlerin çoğu adil olsaydı, bugün adalet bu denli aranır olmazdı! … Ah! İçinizden bir avuç insan hariç, çoğunuzu kendi hevasına uymuş buldum. Evet! Çoğunuzu, kendisine emanet edilen güç, yetki ve imkânların ayartısı