Bu gece, kalbimin derin kuyusundan bir ses yükseldi — ıssız yüreğim konuştu bana: “Ne yazık! Kendini bilmeyenler, bu diyarda atalardan kalan sesi yasa bellemiş. Onlar suskunluğu bilgelik, geleneği sadakat sanmışlar. Yeni seslerin, fikirlerin, yankıların birleşmesi gerek burada. O hâlde, yakarak konuş ey aykırı, eğer insanların gözüne inen perde kalksın istiyorsan! Geçmişin gölgesinden geçip yeni ışıklara yürü! Evet! Tüm kalıplaşmış düşüncenin tahtlarını doğrularınla sarsma

Ey insan! Henüz hiçbir varlık doğmamıştı; sessizliğin rahminde bir ışık titredi. O titreşim, varlığın değil — bilincin yankısıydı. Ve işte o anda, ışık yön buldu da anlam doğdu! Ah! Anlam kendi üzerine eğildi; özünü duydu — ve o öz, yankıya dönüştü: Değer adını aldı. Sonra değer konuştu — ve niyet onun sesi oldu! Evren o sesi duydu, ürperdi — ve varlık doğdu! ... Ey insan! Işık, bilginin değil — bilincin ateşidir. Anlam, o ateşe yön veren ilk kıvılcımdır. Bilgi öğrenir, am

Burada oturdum ve bekledim seni Etrafımda uykunun kırık levhaları, yarısı yazılı rüyalar. Şimdi! Ey insan! Dinle beni ve anla söylemek istediklerimi ... Bir vakit vardı — ben zamana inanırdım; sonra gördüm, o da bana inanmış. O günden sonra saatler sustu; ha! Artık anı, içimde çakan şimşekle tartanım. Ah! Karanlık serilir de içimdeki uyanış kıvılcımı yoklar. Sordum kendime: “Ne vakit doğacak o şimşeğin saati?” Ve kalbim dedi: “Adalet, gülmediği sürece insan uyanmaz!” Ah!

Üstün olmak istedim... Yücelik bana sessizliğin dilinde konuştu. Sustukça, ben yandım. Ah! Teraziyi tuttum elimde — titriyordu. Ağırlık mıydım, yoksa hüküm mü? Ve o an fark ettim: Üstünlük, Tartanla tartılanın aynı olmasıymış ... İki sessizlik arasında kaldım. Bir yanında geçmişin gölgesi, öbür yanında vicdanın soluğu. Ve ikisi de fısıldadı kulağıma: “Hükmetme... tart!” Ben tarttım — kendimi buldum kefede. ... İnancım sustu o gece. Ben de sustum — ve derin bir nefe

Gözlerini dikti uzak bir ışığa, genç kadın konuştu: Ah! Kalmak ve iyileşmek istemiştim ama toprağın kalbi çarptı içimde; Konuşmak istedim her sorun sahibiyle fakat sessizlik bile bana ihanet etti. Acı geldi bana ölüm sûretinde, çağırdı beni Ama yaşam kavradı ellerimi, yerin kalbi değil. Ve yeryüzü dedi bana: ‘Ey kararsız! Kim diriltecek seni — mutsuzluğu yaşayan mı, mutluluğa giden mi?’ Ve dedim yüreğime: Ey sabırla yoğrulmuş! Kaçtığın acı değil midir, gizli sevincin rahmi? A

Yürürüm, yürürüm — ama çoğu kez ayağıma çarpan taşlar değil, yıldızlar bana fısıldar. Derler ki: “Artık durma, konuş — çünkü insanlar bekler seni!” … Ben hep ateş gözlerle girerim diyarlara. Kalabalık bakar bana — ama görmez. Duyar — ama anlamaz. Ve ben derim kendime: Ne bilsin kalabalık, yalnızlığın da kalabalık olabileceğini! Ah, ne yücedir körlüğünüz, ey insanlar! Çünkü artık aykırı olanı görmemeye razısınız! Ah, gerçekten tuhafsınız — bakan ama görmeyen, duyan ama anlamay

Ey siz, sevgimin sahibi gençler! Üst insanı mı soruyorsunuz bana? Öyleyse yaklaşın ve dinleyin — Tıkalı kulaklarla değil, keşfeden bakışlarla! O, sahip olduklarının esiri değildir. Zira bilir ki: en büyük yoksulluk, sahip olmak için çırpındığı şeyin ona kim olduğunu unutturmasıdır! Güvenilirdir! Ama güveni söz verdiğinde ortaya çıkmaz — hiçbir vaat ortada yokken hissedilendir. Özgüven sahibidir! Kendini sevmesi ve inanması, başarısızlığa da barışla bakmasındandır. İyimser

Sevgi uysallıkta değil, yiğit gönüldedir, Zira korkak kalp, rüzgâr önündedir. Sevmeyen yalnız taşır yükünü de Sevenin yolu nur içindedir. Ey can, korkudan değil sevgiden doğ, Çünkü bu dünya, sevenle dirilendir. --- Bir yan uyku ister, öte taraf yanar, Ama ikisinde gizli bir imtihan var. Ah! İçteki kor sönerse can donar da Gönül pişmezse ömür ziyan kalır. Ey dost, huzuru aşkla yoğur, Yoksa pişmeyen gönül ham kalır. --- İyilik tohumu saçtım sessiz, Toprak gibi gönül de sabı

Ben konuşuyorum size, ey kardeşlerim — uyuyan yüreklerin ortasında hâlâ nefes alanlara! Zira çağ, değerlerin ışığını kaybetti; bilgeliği dillendirenler sustu, insanın onuru toprağa düşüp gölgelendi. Ama henüz sönmedi her şey; hala bir umut kıvılcımı var içimizde — suskun göğsümüzün altında bekleyen. Ve ben o kıvılcımı çağırıyorum şimdi — yanmak ve yürümek isteyen size! ... Hangi yüce amaç sizi uyandırır, ey kardeşlerim — ki kudretinizi tutuştursun ve yeniden güzele yürütsü

Ey çok sevilen! Gecenin ortasında bütün ışıklar kayboldu mu? Söndü mü umudun kandilleri, düştü mü kalbinin direnci toprağa? Bir zamanlar...

Eğer kendine benziyor diye birilerini yüceltmeyi reddettiysen ve sevginde kayırmadan, nefretinde zulme saplanmadan yürüdüysen. İçinde...

Bir sırrı kavramak için indim yükseklerden, tam da o karanlık vadinin ortasına: Beklediğim gibi umutsuz buldum gençleri. Sahiden! Tepeden...

Ne! Merhamet ile Adalet arasında mı kaldın, ey insan? Sahiden! Kim senin adaletini görüp de çeki düzen vermez ki davranışına? Bak,...

Mutsuz musun, kardeşim? Evet anlat bana. Açıkça okuyabilmeliyim gözlerinden: ne ile mutlu olmak isteyensin? Ah, o kadar arzu duyulur ki...

Ey umut! Sen kendini gök bilirsin, Oysa benim amacım olmazsa: Sen bir hiçsin! Ah, karamsarlıkla sınandım da Işığım hala gölgende parladı!...

Ne! Eksik ve yetersiz misiniz siz, kendi adaletsiz gözünüzde? Dinleyin şu sözümü ey kardeşlerim; ve bakın şuna: İnsan varlığı, eksik...

İşte bu yüzden sesim sana yöneliyor: ey aykırı güzel, kalk! Kalk, çünkü sızlanan çürür; umudu olan ise kalkarak yürür. Ah! Gölgene de...

Ey can! Bilgi bir ırmaktır, çağlar da çağlar; ama akıl değirmeni dönmezse, o kaynak da boşa akar.   Ah! Irmak coşsa da, kayaları yarsa...

Gece mi? Hayır, gözünüzü açın! Karanlık olan gök değildir; yüreğinize çöken umutsuzluktur! Ah bakın! Kendi yüreğinize bakın; nasılda...

Ey aykırı! Nice adaletsizlik çöreklenmiştir yaşamın bağrına! Ama asıl tehlike bu değildir: umudu kirletenlerdir. Evet! Dünün...