Bu sözler, dorukların rüzgârından süzülerek insana yönelmiş bir uyarıdır: Eğilen başın doğrulması, gölgeden sıyrılıp yüceliğe yürümektir. Ve her bölüm incitmek için değil; uyanması gereken ruha nefes olmak için doğmuştur. Bu gizemli bilgelik fısıltıları, yanlışın gölgesine yaklaşanlara, sabır ile rehaveti karıştıranlara, değerini unutanlara ve hakikati söylemekten ürkenlere bir diriliş çağrısıdır. Her söz, içindeki susturulmuş doruğu hatırlasın diye gönderilmiş mistik bir

Ey kardeşlerim! Bana sabrın ağır taşını mı sorarsınız, yoksa hakikatin keskin kılıcını mı kavramayı? Eğer zulmün karşısında duracak kudreti henüz damarlarınızda duymuyorsanız, sabredin; çünkü sabır, içte biriken gizli bir ırmak gibidir—derinleşir, güç toplar ve gün gelir taşar. Ah! Bilmez misiniz? Sabredenin ödülü göğe yazılır ve silinmez. Ama sanmayın ki sabır, gölgelerin altında uyuya kalmaktır! Hayır! Eğer umut kökünü yitirdiyse, sabır oradan uzaklaşmak, ruhunuzu çürümüş

Ve gizlenmek zorunda değil miyim ben, yurtsuz bir yolcu gibi – içimde yürüyen ateşin soluğunu okumaya kalkmasınlar diye? Sessizce yürümek zorunda değil miyim, beni arayışa iten göğün nefesini fark etmesinler diye – tüm bu etrafımdaki sıradanlığa tutkun ruhlar! Ah! Bu arzularına düşkün bedenler – nasıl dayanabilirdi ki kalabalıkların içinde aradığımın ateş akrabalarım, aykırılar olduğuna! Bu yüzden onlara sadece dökülen taşlarımı gösteriyorum – ve göstermiyorum yürüdüğüm d

Ve o an… dünya gerçekten durdu. Genç kızın bakışındaki titrek ışık bir anlığına sığmadı gözbebeklerine; sanki tüm geçmişini taşıyan bir keder, tek bir nefeste aydınlığa dönmek için yer aradı. … E1 bunu gördü — evet! Gördü ve mırıldandı: "Ah! Bu yorgun ruh, kendi aykırılığını yıllarca omuzlarında yalnız taşımış ama bir gün bile gerçekten anlaşılmamış!" … E1 yaklaştı. Bir adım daha. Her adım kızın omzundaki görünmez ağırlıktan bir taş daha eksiltti. Ey içindeki yankıyı

Üst insan için yalnız ortaya çıkan netice değildir değerli olan: emeğin terinde sınanan yürektir başarıya gerçek ağırlığını veren! O halde soruyorum size: Neden hâlâ ‘elimden geleni yaptım’ diyorsunuz bana ve geri çekiliyorsunuz? Ah! Eşiğini aşmayan adım, kaderin kapısına bile varamazken; yürüyenle vazgeçenin yazgısı bir olur mu hiç? Ey kardeşlerim! Sorun kendinize: İlk adım atılmadıysa nasıl doğabilir güzel bir yarın, sadece ümitlenmekle? ... Evet! Üst insanı böyle tanıdı

Sana aykırılıktan soruyorlar, ey insan! Onlara de ki: Zihninin kör kuyusunda benliklerinle konuştuysan, Ve vicdanın, göğsünden süzülüp bir bilgelik kuşuna dönüştüyse — Evet! Anlamın ilk tohumu sende uyanmıştır. Ruhunun derin kuyularında kendi yankınla yürümüşsen, Evet! Çağrının nefesi seni yollara sürmüşse; Mekân söze, söz maskeye dönüşmüş; Sen de kelimelerin çölünde, suskunluğun kuyusundan su çekmişsen — İşte o vakit bilirim: yüreğin ateşle mühürlenmiştir. Eskilerin ki

Bu gece, kalbimin derin kuyusundan bir ses yükseldi — ıssız yüreğim konuştu bana: “Ne yazık! Kendini bilmeyenler, bu diyarda atalardan kalan sesi yasa bellemiş. Onlar suskunluğu bilgelik, geleneği sadakat sanmışlar. Yeni seslerin, fikirlerin, yankıların birleşmesi gerek burada. O hâlde, yakarak konuş ey aykırı, eğer insanların gözüne inen perde kalksın istiyorsan! Geçmişin gölgesinden geçip yeni ışıklara yürü! Evet! Tüm kalıplaşmış düşüncenin tahtlarını doğrularınla sarsma

Ey insan! Henüz hiçbir varlık doğmamıştı; sessizliğin rahminde bir ışık titredi. O titreşim, varlığın değil — bilincin yankısıydı. Ve işte o anda, ışık yön buldu da anlam doğdu! Ah! Anlam kendi üzerine eğildi; özünü duydu — ve o öz, yankıya dönüştü: Değer adını aldı. Sonra değer konuştu — ve niyet onun sesi oldu! Evren o sesi duydu, ürperdi — ve varlık doğdu! ... Ey insan! Işık, bilginin değil — bilincin ateşidir. Anlam, o ateşe yön veren ilk kıvılcımdır. Bilgi öğrenir, am

Burada oturdum ve bekledim seni Etrafımda uykunun kırık levhaları, yarısı yazılı rüyalar. Şimdi! Ey insan! Dinle beni ve anla söylemek istediklerimi ... Bir vakit vardı — ben zamana inanırdım; sonra gördüm, o da bana inanmış. O günden sonra saatler sustu; ha! Artık anı, içimde çakan şimşekle tartanım. Ah! Karanlık serilir de içimdeki uyanış kıvılcımı yoklar. Sordum kendime: “Ne vakit doğacak o şimşeğin saati?” Ve kalbim dedi: “Adalet, gülmediği sürece insan uyanmaz!” Ah!

Üstün olmak istedim... Yücelik bana sessizliğin dilinde konuştu. Sustukça, ben yandım. Ah! Teraziyi tuttum elimde — titriyordu. Ağırlık mıydım, yoksa hüküm mü? Ve o an fark ettim: Üstünlük, Tartanla tartılanın aynı olmasıymış ... İki sessizlik arasında kaldım. Bir yanında geçmişin gölgesi, öbür yanında vicdanın soluğu. Ve ikisi de fısıldadı kulağıma: “Hükmetme... tart!” Ben tarttım — kendimi buldum kefede. ... İnancım sustu o gece. Ben de sustum — ve derin bir nefe

Gözlerini dikti uzak bir ışığa, genç kadın konuştu: Ah! Kalmak ve iyileşmek istemiştim ama toprağın kalbi çarptı içimde; Konuşmak istedim her sorun sahibiyle fakat sessizlik bile bana ihanet etti. Acı geldi bana ölüm sûretinde, çağırdı beni Ama yaşam kavradı ellerimi, yerin kalbi değil. Ve yeryüzü dedi bana: ‘Ey kararsız! Kim diriltecek seni — mutsuzluğu yaşayan mı, mutluluğa giden mi?’ Ve dedim yüreğime: Ey sabırla yoğrulmuş! Kaçtığın acı değil midir, gizli sevincin rahmi? A

Yürürüm, yürürüm — ama çoğu kez ayağıma çarpan taşlar değil, yıldızlar bana fısıldar. Derler ki: “Artık durma, konuş — çünkü insanlar bekler seni!” … Ben hep ateş gözlerle girerim diyarlara. Kalabalık bakar bana — ama görmez. Duyar — ama anlamaz. Ve ben derim kendime: Ne bilsin kalabalık, yalnızlığın da kalabalık olabileceğini! Ah, ne yücedir körlüğünüz, ey insanlar! Çünkü artık aykırı olanı görmemeye razısınız! Ah, gerçekten tuhafsınız — bakan ama görmeyen, duyan ama anlamay

Ey siz, sevgimin sahibi gençler! Üst insanı mı soruyorsunuz bana? Öyleyse yaklaşın ve dinleyin — Tıkalı kulaklarla değil, keşfeden bakışlarla! O, sahip olduklarının esiri değildir. Zira bilir ki: en büyük yoksulluk, sahip olmak için çırpındığı şeyin ona kim olduğunu unutturmasıdır! Güvenilirdir! Ama güveni söz verdiğinde ortaya çıkmaz — hiçbir vaat ortada yokken hissedilendir. Özgüven sahibidir! Kendini sevmesi ve inanması, başarısızlığa da barışla bakmasındandır. İyimser

Sevgi uysallıkta değil, yiğit gönüldedir, Zira korkak kalp, rüzgâr önündedir. Sevmeyen yalnız taşır yükünü de Sevenin yolu nur içindedir. Ey can, korkudan değil sevgiden doğ, Çünkü bu dünya, sevenle dirilendir. --- Bir yan uyku ister, öte taraf yanar, Ama ikisinde gizli bir imtihan var. Ah! İçteki kor sönerse can donar da Gönül pişmezse ömür ziyan kalır. Ey dost, huzuru aşkla yoğur, Yoksa pişmeyen gönül ham kalır. --- İyilik tohumu saçtım sessiz, Toprak gibi gönül de sabı

Ben konuşuyorum size, ey kardeşlerim — uyuyan yüreklerin ortasında hâlâ nefes alanlara! Zira çağ, değerlerin ışığını kaybetti; bilgeliği dillendirenler sustu, insanın onuru toprağa düşüp gölgelendi. Ama henüz sönmedi her şey; hala bir umut kıvılcımı var içimizde — suskun göğsümüzün altında bekleyen. Ve ben o kıvılcımı çağırıyorum şimdi — yanmak ve yürümek isteyen size! ... Hangi yüce amaç sizi uyandırır, ey kardeşlerim — ki kudretinizi tutuştursun ve yeniden güzele yürütsü

Ey çok sevilen! Gecenin ortasında bütün ışıklar kayboldu mu? Söndü mü umudun kandilleri, düştü mü kalbinin direnci toprağa? Bir zamanlar...

Eğer kendine benziyor diye birilerini yüceltmeyi reddettiysen ve sevginde kayırmadan, nefretinde zulme saplanmadan yürüdüysen. İçinde...

Bir sırrı kavramak için indim yükseklerden, tam da o karanlık vadinin ortasına: Beklediğim gibi umutsuz buldum gençleri. Sahiden! Tepeden...

Ne! Merhamet ile Adalet arasında mı kaldın, ey insan? Sahiden! Kim senin adaletini görüp de çeki düzen vermez ki davranışına? Bak,...

Mutsuz musun, kardeşim? Evet anlat bana. Açıkça okuyabilmeliyim gözlerinden: ne ile mutlu olmak isteyensin? Ah, o kadar arzu duyulur ki...