Ey kardeşlerim! Sizi kutsuyor ve yeni bir öğretiyi dinlemeye davet ediyorum: değer ve fayda üretme ateşinin doğduğu o kutsal yıldıza...

İçimdeki E1 şöyle konuştu: Her şeyi sevilebilir mi yapmak isteyensin E2? Yani haklılıktan kuşku duymayarak mı ölmek isteyensin? Ah! Acı...

Sözlerimi esirgemeden, kendini kınayarak dışlayanlara söylemek istiyorum. Ey, aykırılar ve çoğunlukta azınlık olmak isteyenler! Bu sözüm...

Başkalarına köle olmuş amaçlarınıza, ellerimi iki yana açarak katılma arzumu ve sizi hiç yalnız bırakmak istemememi çılgınca bulduğunuzu...

Ey E1! Adalet düşkünü! Üst insana yürüyüş gözle görülen adımla mı başlar sanırsın? Hayır! O, insanın derininden doğup göğün sessiz...

Ey denizi yaran yolcu! Gözlerini dışa değil, içte kaynayan sarsıntıya çevir! Çünkü kalabalıkların yürüdüğü yer, hakikatin uğradığı yer...

Ey değerleri taşımaktan yorgun düşenler! Kimdir ki başına taç takar da övünmeye kalkar Hakikatin ateşi, hükme sığmaz, ve zulümle...

Dün akşam bir baykuş öttü karanlıkta, sanki bir uyanış çığlığı gibi geldi önce bana: öyle derin, öyle engin bir yankı taşıyordu ki...

Ey siz, sevgimin sahibi aykırılar!  Etik lideri mi soruyorsunuz bana? Gerçekten mi? Cesaretiniz var mı duymaya? Öyleyse yaklaşın da...

E2, suskunluğunu bir aynanın avuçlarına koydu; gecenin sessizliğinde. Ve ayna, E2’ye fısıldadı: “Ey geceyi avuçlarında tutan! Söyle...

Ey insanlar, gecenin tam ortasında dinleyin beni — çünkü gece yalanı örter de hakikati çıplak bırakır! Siz kendinizi sorguladığınızı...

Ve insanlar toplandı—ama bir dağın yamacında değil, kendi vicdanlarının uçurumunda. Her biri bir yükle sürüklendi oraya: kimi bir alkışın...

Ah! Ne bilsin, kalabalığın sıcaklığına sığınmış ama yine de ürperen yürekler, tek başınalığın nasıl alev alev yaktığını? Ne anlasın,...

Ey aykırılar… ey her şeyden çok sevilenler! Hiç sormadığınız soruların eksikliğini, hep vermediğim cevaplarda aradınız. Beni sustuğum...

Birisi bana liderliği sormuştu. O kadar çok anlatmıştım ki, artık susmak istedim. Çünkü bazı sorular, içimdeki benlikleri uyandırırdı;...

DEVAM : Cümlesini daha bitirmemişti ki, başımın yanına biri daha geldi: E2. Başını yavaşça iki yana sallıyordu. “Hayır,” der gibi. “Onun...

DEVAM: E1’in sesi hâlâ içimde titreşirken, E2’nin yankısı onunla yarışırken, üçüncü bir çağrı doğdu içimde. Ne haykırdı, ne fısıldadı....

Ve P çıktı basamaklara, önce sessiz bir bakış attı kalabalığa. Konuştu – bir dağın kalbinden gelen çığlık gibi. Sesi bir şimşeğin...

Ve indi E2 yüksekten—ama dağdan değil, vicdanın zirvesinden! Ne bir çan çaldı, ne bir kuş öttü… Çünkü bu dönem, duymayanların çağıydı!...

İçimdeki E1 seslendi: Ah, kardeşim! Bencil ihtiraslarını süsleyip “ihtiyaç” diye karşına bir gölge koydular. Ve sen, belki iyi...